15 mei 2006

Ik heb vandaag al enkele telefoons en mails gehad van mensen die hun daily NGO update van gisteren hebben gemist. Inderdaad, het is me niet gelukt, en ja, ik maak het wel goed. Zoals Karin Blufpand het zegt in een verslag: “wees ervan overtuigd dat de intentie er is, maar het lichaam was zwak.” In mijn geval was het ook de geest, want ik gaf toe aan mijn innigste wens en kroop in bed met een goedkope thriller. Heerlijk, zo een uurtje fictief leed.

Opheldering. Het blijkt dat niet voor een ieder duidelijk is wat het NCCR is. Dat is het Nationale coördinatie centrum rampenbeheersing, gevestigd in het gebouw van het Ministerie van Defensie. Als ik dus spreek/schrijf over NCCR, dan bedoel ik het crisiscentrum van het NCCR. De baas van het NCCR is luitenant kolonel Slijngard. Tegelijkertijd is er een tweede “crisiscentrum”, van waaruit de activiteiten van NGO’s van het Binnenlandoverleg worden gecoördineerd en uitgevoerd, en dat is het kantoor van PCOS in het straatje van Jeugdcentrum. Dus stelt u zich dit voor: een deel van ons (en dan bedoel ik NGO mensen) zit bij PCOS , een deel van ons zit op NCCR, een deel gaat tussen beide in , een deel zit in het veld, enfin, we zijn overal waar het nodig is.

Nog meer opheldering. Het Binnenlandoverleg van NGO’s is een samenwerkingsverband van NGO’s die actief zijn in het binnenland. Dat zijn STEPS (Stichting Ecologische Projecten Suriname, NVB (Nationale Vrouwen Beweging). PCOS (st. Projecten Protest Christelijk Onderwijs, de PAS (Pater Ahlbrinck Stichting), Medische Zending, Equalance, VIDS (Vereniging Inheemse Dorpshoofden), VPSI (Vereniging Sociale en Particuliere Instellingen, Centrum Gemeenschapsontwikkeling (CGO), Projekta, en Bureau Forum NGO’s (BFN) . Vanaf morgen proberen we bij deze update elke keer een korte beschrijving van een van onze netwerkorganisaties te plaatsen. Dan weten vooral de mensen die niet bekend zijn met onze organisaties (want de adressenlijst is allang niet meer beperkt tot mensen die enigszins betrokken zijn bij ons werk) met wie ze te maken hebben.

En laatste opheldering het Binnenlandoverleg is een van de netwerken aangesloten bij het NGO netwerkoverleg, waar zes NGO netwerken bij zijn aangesloten. Dat is voor verder in deze update belangrijk.

Zure mensen

De afgelopen tijden heeft u van ons steeds updates gehad over wat er wel wordt gedaan, natuurlijk echt nog niet zoals het zou moeten, maar dat kan ook haast niet anders. Robert zei ook: “ik heb nog nooit gelezen dat er bij zo een ramp ergens in de wereld, binnen enkele dagen zoveel pakketten, meer dan 7000!, zijn verstuurd.” Ik denk dat hij dan vooral bedoeld dat u dat in context moet zien: een land dat voor het eerst met een echte natuurramp wordt geconfronteerd, een gebied dat zo uitgestrekt is, zo moeilijk bereikbaar en waar mensen zo verspreid wonen.

Over zuurte gesproken, meneer Bhagwandas van de METS schreef ons, na een bezoek aan het Gran Rio gebied (waarover verderop meer):

” Er zou een gerucht de ronde doen dat Gran-Rio gebied niet zo ernstig getroffen zou zijn. Uit plaatselijk onderzoek is gebleken dat enige dagen geleden een rapportageploeg uit Nederland is geland op het vliegveld Kajana(Gran-Rio), het water was toen reeds flink gezakt. Deze ploeg gaf aan dat ze waren gekomen om beelden te maken van hoogwater en huizen die onder water stonden. Door uitspraken van deze rapportageploeg komt waarschijnlijk dit gerucht in Paramaribo. Vastgesteld werd door ons,zowel METS als het hulpteam uit Paramaribo dat er wel degelijk enorme schade is.” Wij zuchten dus even over de zuurgraad, en werken verder.

Het water vandaag verwachtte men in het zuiden meer regen. In boven Suriname is het waterniveau hetzelfde gebleven, in Marowijne stijgt het water echter nog steeds, maar niet zo snel meer. Annette Tjon Sie Fat, van Conservation International vertelde het verhaal van Kwamalasemutu. Toen zij , samen met Chris Healy, enige tijd geleden terplekke een locatie aan het zoeken waren voor het opzetten van een gebouw, klommen zij steeds hogerop, verder van het water. Waarom zo hoog, vroegen zij aan Kamanja, de CI coördinator ter plekke. Omdat, zei Kamanja, zijn vader hem had verteld dat toen hij (zijn vader dus) een kleine jongen was, op een dag de rivier groeide, en helemaal tot daar was gekomen. Kamanja zelf had het nooit meegemaakt, maar demonstreerde hiermee de kracht van de orale overlevering. Ik begrijp dat er ook een verhaal is over een steen op Abenaston waarop staat “20 mei 1949”, en dat dat de markering is van tot waar het water op die dag is gekomen.

De weg en Gross Rosebel. De slechte staat van weg naar Atjonie is een enorme belemmering voor het uitvoeren van hulpacties naar Boven Suriname gebied. Gross Rosebel heeft het op zich genomen de weg te repareren. Ze stuitten echter op problemen, o.a een staking van de arbeiders. Uit de Ware Tijd van vanochtend: Van Aerde zegt dat de directie het heel erg vindt dat door de actie het bedrijf de weg naar Atjoni niet heeft kunnen herstellen. Dit was beloofd aan de regering. “Trucks met grind en een container met water konden niet geleverd worden”, klaagt de PR-man. Vanavond tijdens de normale 6 uur briefing werd bekend dat er wel gewerkt is aan de weg, dat het nog niet helemaal optimaal is, maar dat het wel begaanbaarder is. Met het Binnenlandoverleg is Gross Rosebel in gesprek over het ondersteunen van het onderwijsproces. Uit een verslag van Siegmien Staphorst over haar gesprekken met Gross Rosebel: “Het bedrijf doet de toezegging om ondersteuning te bieden bij het herstel van het onderwijs. GR stelt voor dat een organisatie zich bezig houdt met het inventariseren van de ondersteuning die nodig is om de scholen weer te laten functioneren, dit te begroten en aan hem door te geleiden. In een paar dorpen zijn de mensen zelf al begonnen met het wassen van de meubels die overgebleven zijn. Er zou in meerdere dorpen een initiatief genomen kunnen worden op dit stuk zodat op zeer korte termijn de scholen, in elk geval de examenklassen weer kunnen functioneren.”

De pick up van Harry Mungra Harry Mungra is een van de vrijwilligers die voor het Binnenlandoverleg goederen/pakketten distribueerde in het Boven Suriname gebied. Hij ging er naar toe met zijn eigen auto. Hij schreef:

“Algemeen beeld is dat het gewone leven zich in alle dorpen langzaam weer op gang gekomen . Alle mensen waren wat blij met de spullen. In de meeste dorpen werden we hartelijk ontvangen. Op zaterdagmiddag was het water veel gedaald bij alle dorpen, en het normale leven kan weer beginnen. Er zijn relatief veel kampen weggespoeld of aangetast. We hebben veel medewerking gehad van NGO-mensen ter plekke ook van Rode Kruismedewerkers, de Brandweer en de militairen. . De militairen op Atjonie doen heel goed ondersteuningswerk. Mijn auto moet nu wel even naar de reparatie, de weg was bar en bar slecht . “  Toch geeft hij de moed niet op: “Ik zou wel naar het gebied willen gaan voor de 2de load of naar Matawai gebied, meld mij tijdig, Loes en ik kennen Boven Sme vrij goed en kunnen daar alle spullen laten gaan bij de mensen die het moeten hebben. “ Harry is een mens naar ons hart.

METS en PalumeuVan de METS kreeg ik gisteren een zeer uitgebreid rapport van hun hulpmissie op vrijdag 12 mei naar het Gran Rio gebied en Palumeu. Dit organiseerde de METS in overleg met het NCCR en het Binnenlandoverleg. In totaal bezorgden ze bijkans 7000 kilo’s aan hulpgoederen, verzorgd door zowel de NCCR en het Binnenlandoverleg, als de METS. Uit het verslag: ““Het gebied heeft thans 822 inwoners verspreid over 7 dorpen. Ongeveer 80 tot 100 personen zijn direct getroffen(woningen en bezittingen vernietigd of waterschade) terwijl vrijwel alle kostgronden zijn ondergelopen en niet meer bruikbaar zijn. De kostgronden leveren het basisvoedsel:cassave/rijst/aardvruchten en groenten,en dit is thans komen weg te vallen. Op zijn vroegst zou in december 2006 weer geplant kunnen worden en in februari 2007 geoogst. Dit houdt verband met de seizoenen en plantmateriaal. Ook is op de korte termijn een schaarste aan vis en wild(komende 2 maanden).” De METS heeft al haar relaties in het buitenland en gasten die geweest zijn naar de oorden(databank van 3000 personen)benaderd voor hulp en heeft gevraagd geld te doneren voor wederopbouw van de gebieden alwaar de METS opereert. Het verslag van de METS is zeer uitgebreid, en zal gebruikt worden als first assessment report. (zo heet dat dan.)

Nog een field report. Het is geweldig zoals van alle kanten de informatie wordt doorgegeven. Karin Lachmising meldde het volgende uit het Tapanahony gebied dd 13 mei: “De meeste families van het dorp Poli Goedoe leven in de kampen langs de Tapanhoni-rivier. Alle kampen rondom van de bewoners van het dorp Poli Goedoe zijn ondergelopen. Het water daalt nog niet en staat ongeveer tot 1.50 meter. De bewoners van de kampen zijn met wat ze nog hebben kunnen redden verhuisd naar hun 'gan konde' Poligoedoe. T/m zaterdag waren er nog geen hulpgoederen gearriveerd. Er was wel wat meegenomen door personen die het gebied hebben bezocht, maar te weinig. 2 kilo rijst voor een gezin van 6 kinderen maar geen olie of lucifers. De goederen zijn gepland om vandaag, zondag, te arriveren op Stoelmanseiland en van daaruit gedistribueerd te worden naar de omliggende dorpen. Radio Pakaati van Drie Tabiki heeft gewaarschuwd dat het water nog kan stijgen. Vele bewoners van de dorpen langs de Marowijne-rivier leven in hun boten.”

Intussen heeft NCCR ook vandaag weer vluchten uitgevoerd naar Stoelie, Djoemoe en Drietabbetje ter bevoorrading van de lokale bevolking. Omdat het vliegveld van Drietabbetje niet landbaar is, is men uitgeweken naar Godo-olo en van daaruit gevaren naar Drietabbetje.

NGO partners, shelter en de wet. Vandaag heeft het binnenlandoverleg haar eerste distributieronde van pakketten afgerond. Deze ronde startte op woensdag 10 mei. Vandaag zijn er pakketten afgeleverd aan de Boven Suriname, de Boven Marowijne en de Inheemse gemeenschappen in Zuid-Suriname. Het NCCR heeft ook aan een NGO gevraagd om mee te helpen de juridische kant van het eea te helpen uitwerken. Daarnaast vroeg de undac gisteren of er ook Ngo’s waren die zich bezig hielden met woningbouw/shelter. Jawel, zei ik, er is een heel netwerk, en die (dat?) is ook aangesloten bij het netwerkoverleg, hier zijn de nummers. Cornelly Olivieira zat al enkele uren vrijwillig te wezen op het secretariaat, dus schoof ze, als lid van het Sociale Woningbouw netwerk meteen aan bij de vergadering een uur later, samen met haar collega’s, en ze zijn nooit meer weggegaan. Binnen twee uren hadden ze een plan van aanpak bedacht, waren er besluiten genomen over de materialen die z ze gaan gebruiken voor noodhulp, en ze gaan morgen weer aan de slag. De materialen zijn trouwens dekzeilen, van 4 bij 6 meter, waarvan een gezin van 5 personen 3 krijgt: 2 voor boven, en een voor onder, als grondzeil bij drassige bodems. Men heeft afgezien van tenten, omdat de dekzeilen ook bij de terugkeer naar de dorpen/woningen meteen gebruikt kunnen worden als dakbedekking. Men gaat ook kleine zelfhulp kits verdelen met hamer en wat spijkers en nog wat materialen. En de rode rozen. Niets zo schattig als een grote barse officier die met een bos vol rode rozen voor je staat. Gisteren (zondag) kregen alle aanwezige vrouwen van Overste Slijngard (Luitenant Kolonel J. Slijngard M.Sc. is dat correct) een rode roos ter gelegenheid van moederdag, en als dank voor het harde werk. Ik bracht de mijne naar mijn eigen moeder, bij gebrek aan een kado. Ik heb wel eerlijk bekend waar het vandaan kwam. En de barbecue? vroeg iemand me vandaag. Die was tamelijk bruin, en dat is dan zacht uitgedrukt. (sorry shyam, mariska, ik kon het niet laten).

Tot slot, de status van de update. Intussen kreeg ik bericht uit Spanje, Malta (dag alphonse), heel veel uit Nederland, caraibisch gebied, de VS…aan iedereen dank voor de bemoedigende woorden. Ik geef het ook door aan de collega’s van het binnenlandoverleg en het ngo netwerkoverleg.

Bron: Binnenlandoverleg van NGO’s/NGO Netwerkoverleg