Intussen is wel duidelijk geworden dat TrisKontakten hard aan de weg timmert

Op donderdag 8 maart was het dan zover. Wij moesten om 09.30 uur op Schiphol zijn, alwaar het verzamelen van de troepen plaats moest vinden. Om geen enkel risico te lopen hadden wij een Schipholtaxi besteld met de vermelding dat wij om 08.30 uur op Schiphol aanwezig wilde zijn. Even over 08.30 uur kwamen wij op het afgesproken punt aan waar Pieter Nijdam al aanwezig was. Er moesten in het totaal 19 personen komen, het gezelschap bestond uit 2 groepen. Groep 1 zou de traditionele Trisreis maken en groep 2 (de meeste hadden de Trisreis al gemaakt) zou met een vliegtuig diep het oerwoud worden ingevlogen en van daaruit per korjaal afzakken richting kust. Vanaf 09.15 uur begon de rest binnen te druppelen, werd er kennis gemaakt, vooralsnog het ene oor in en het andere weer uit, de nog beschikbare ruimte in de hersenpan moest gebruikt worden om de allernoodzakelijkste indrukken te verwerken. Na het inchecken, hetwelk soepel verliep, vertrokken we een uur te laat vanwege een door de luchthavenpolitie geweigerde passagier (koffer moest er ook weer uit). Na een rustig

Vrijdag 9 maart.

Na een goed ontbijt zijn we, na kennis te hebben gemaakt met onze reisleider en gids Fenski (Pieter Nijdam was de afvallige, ging lekker met de andere groep mee), in de bus gestapt voor de city-tour, maar eerst zouden we het “Prins Bernhard Kampement” (Memre Boekoe) gaan bezoeken. Vol verwachting klopte ons hart of we er nog veel van konden herkennen. Niet alles was even duidelijk, maar gaandeweg werd vol enthousiasme toch behoorlijk veel herkend. De rondleiding werd gedaan door een luitenant die, steeds enthousiaster, zijn afkeer van  President Venetiaan liet blijken, de militairen kregen van de regering te weinig geld voor onderhoud, of dat waar is kunnen wij niet beoordelen, maar met het onderhoud was het droevig gesteld. Ford Zeelandia was vervolgens aan de beurt, dat en de omgeving hebben we lopend verkend, waarbij we heel veel informatie kregen van Fenski ( met hem hadden we het wel heel bijzonder getroffen), hebben ook vele gerestaureerde prachtige houten huizen kunnen bewonderen. Met het busje zijn we toen naar de Noodmarkt gegaan en hebben daar een uurtje de gelegenheid gekregen om indrukken op te doen en een hapje te eten, op de terugweg hebben we nog een Joodse Synagoge gezien, dat hun buur een moskee was leek niemand te deren. Vanaf 14.00 uur was vrij te besteden, s’avonds zouden we met de 2 groepen gezamenlijk gaan eten (waarschijnlijk een restaurant waar Pieter aandelen in had).

Zaterdag 10 maart.

Groep 2 gaat vanmiddag met het vliegtuig het binnenland in, dus vanaf nu gaan we verder met alleen groep 1. Tijd voor een kennismaking, langzamerhand beginnen we, geheel in ons eigen tempo (de leeftijd?), de namen van ons gezelschap te leren kennen. Sietse Bonnema (61 jaar), mocht met Arno (Nol) van Heerwaarden (61 jaar) mee, omdat Arno, hoewel met zijn vrouw Ria (60 jaar), toch wel wat aanspraak wilde hebben, omdat zijn vrouw Ria op vakantie was naar  Suriname met haar boezemvriendin Gerrie Verseput (57 jaar). Ingewikkeld? Welnee!! De volgende 2 heren, Wil Koet (65 jaar) en Leo Geus (64 jaar), riepen aanvankelijk wat vraagtekens op, omdat zij hetzelfde thuisadres bleken te hebben. Zij waren echter allebei in “het bezit” van een liefhebbende vrouw, die ze geheel belangeloos hadden thuisgelaten, ook boezemvriendinnen, waaruit blijkt dat je ze niet persé mee hoeft te nemen. Dan kom ikzelf (Arie Rietveld, 64 jaar) en Nel (65 jaar) aan de beurt, ogenschijnlijk een heel normale situatie, ware het niet dat het onderlinge lengteverschil ons toch wel tot een uitzonderlijk stel maakt. Jos Ripken (nog 52 jaar), onze benjamin, later door Wil, liefkozend, Joske genoemd, ging een beetje zijn eigen gang, zonder zich van de groep af te zonderen. Een leuk groepje dus. Vandaag doen we de plantage- tour. Om 09.15 zijn we per bus vertrokken naar Leonsberg, daar zijn we in een Javaanse korjaal gestapt en daarin de Commewijnerivier overgestoken en bij fort Nieuw Amsterdam aan wal gestapt, alwaar we, inmiddels gewend, een uitgebreide uiteenzetting van alle wetenswaardigheden kregen voorgeschoteld door Fenski. Op deze tour ging ook een Surinaamse vrouw (was na 34 jaar teruggekeerd uit Nederland en weer in Suriname gaan wonen) met dochter en vriend en kleindochter, waren voor 3 weken op vakantie, met ons mee. Deze vrouw was een echte natuurliefhebster en wist over elk bloemetje en takje wel iets te vertellen. Per korjaal zijn we toen naar de plantage “Rust en Werk” gegaan, hebben een wandeling gemaakt door een paar dorpjes, garnalen pellen mogen aanschouwen, en zijn vervolgens per korjaal naar Fredriksdorp gegaan, een oude plantage door een oud Trisser omgebouwd tot een vakantiedorp, daar hebben we gegeten en nog een voorstelling van Javaanse dansen gezien, vervolgens zijn we met de korjaal en daarna de bus naar de oude suikerriet verwerkingsfabriek van Mariënburg gegaan en hebben daar de laatste resten van de ruïne gezien. Jammer vroeger werd er ook nog die lekkere Surinaamse rum gemaakt en gedronken, want in onze actieve Tris tijd zijn velen van ons daar op excursie geweest en hebben een paar  rum cola’s weggewerkt. Terug bij de korjaal, miste Gerrie tot haar grote schrik haar bril, gelukkig had ze de bril naar boven over heur haar geschoven. Misschien waren heur haren over de ogen geschoven? Terug met korjaal naar Leonsberg en vervolgens met de bus naar Eco Resort, daar hebben Leo, Wil, Nel en ik (Arie) lekker wat Djogo’s genuttigd, Nel witte wijn, hebben ons daarna wat verfrist, en zijn daarna bij ’t Vat als grote kerels, ja ook Nel, verder gegaan.

Zondag 11 maart.

Vandaag een vrije dag.

Eerst even met het thuisfront gemaild daarna hebben we een taxi genomen naar de Wijdenboschbrug, daar naar boven gewandeld en vanaf het hoogste punt video opname’s en foto’s gemaakt. Op de terug weg met de taxi heb ik het kruispunt gezien waar ik in 1963 bij het rijexamen door het rode licht ben gereden en daarmee mijn rijbewijs verspeelde. De rest van de dag hebben we door Paramaribo gelopen in de hoop dat ik bepaalde plekken zou herkennen, het enigste resultaat was Kersten, tussen de buien door hebben we heel wat af gelopen en bij Krasnapolski buiten koffie zitten drinken, later hoorde ik van een wat oudere Surinamer dat waar nu Krasnapolski is vroeger de Tutti Frutti bar, bekend bij vrijwel iedere oud trisser, moet zijn geweest. s’Avonds hebben we de gebruikelijke versnaperingen genuttigd bij ………’t Vat.

Maandag 12 maart.

Om 08.00 uur, na het inleveren van de koffers en het uitchecken, zijn we per bus vertrokken naar Nickerie. Allereerst door het Saramacca district, waar de mensen veel groenten verbouwen. Om 09.15 uur zijn we aangekomen in Groningen, waar we in het plaatselijke theehuisje zelfgemaakte koffie hebben gedronken, van Fenski kregen we een nog warm pittig broodje. Het begon ook nog een beetje te regenen, toch was het wel een idyllisch plekje aan de Saramacca rivier. De vrouwen hebben nog in een deuk gelegen toen Sietse een paar bananenschillen in een afvalbak deponeerde, daarvoor had hij wat ander afval dat onder bak lag ook nog netjes in de bak gedeponeerd, hij had echter niet in de gaten dat de bodem van de afvalbak ontbrak, geheel milieu trouw heeft hij daarna nog een poging ondernomen om aan zijn verplichtingen te voldoen. Onderweg hebben we nog een stop bij de voormalige pont overgang (inmiddels is er een brug) van de Saramacca rivier gemaakt. Na weer vertrokken te zijn vroeg Gerrie na ongeveer 5 minuten wanneer we nu over die brug gingen, waren we direct na vertrek over heen gereden. We hebben Gerrie een beetje geholpen gedurende de rest van de vakantie en haar netjes gewaarschuwd als wij een brug passeerde. In het Coronie district hebben we geluncht bij een Creoolse vrouw thuis, zij wil een soort eethuisje opzetten om gezelschappen zoals wij van eten te voorzien, ze moet echter een beetje bekend worden en heeft daarvoor visitekaartjes nodig. Onze pr. man Wil heeft zijn kennis ter beschikking gesteld en de vrouw beloofd, in Nederland te zijn aangekomen, spoorslags aan de gang te gaan met een groot pr. offensief en visitekaartjes voor haar te maken en op te sturen. Vervolgens zijn we naar Wageningen gereden om daar een, alweer failliete, rijstfabriek te bezichtigen. Om 15.00 uur kwamen wij bij ons hotel, Residence Inn, in Nickerie aan. Na het inchecken op zoek geweest naar herkenbare plaatsen, helaas niet gevonden, ik wist nog wel hoe het ziekenhuis er uitzag, dat was een gebouw met verdiepingen, maar nu was het een complex van gebouwen gelijkvloers. ’s Avonds zijn we met de hele groep bij een Chinees gaan eten en naar afloop op zoek gegaan naar een spannend tentje, maar het was nog te vroeg. We zijn bij het terras van het hotel wat gaan drinken en toen om 22.30 uur de vrouwen naar bed waren vertrokken, vertrokken wij naar een spannend tentje (alle mannen), aldaar aangekomen namen we een behoorlijk aantal aantrekkelijk dames van jonge leeftijd waar, één van hen trakteerde ons op een onvervalste striptease, om veiligheids redenen zijn we daarna maar teruggekeerd naar ons hotel.

Dinsdag 13 maart.

Om 08.00 uur zijn we opgestaan en hebben we ontbeten, zodoende waren we op tijd voor het appèl om 10.00 uur in het Irenekampement (Prof. Dr. Ali kazerne). Ook dit kampement bleek compacter te zijn als dat in het geheugen vast lag. Het zag er allemaal nog redelijk uit en de rondleiding werd gastvrij uitgevoerd, aan het einde van de rondleiding heeft de plaatselijke commandant, een majoor, ons uitgelegd wat zijn werk was n.l. o.a. het bewaken van de grenzen, dat hebben even later kunnen controleren op de Zeedijk, waar we getuigen waren van z.g. Backtrack-route, een wel zeer druk gebruikte smokkelroute tussen Nickerie en Brits Guyana. De Hindoetempel op de Zeedijk was helaas gesloten. Tussen de middag hebben we roti gegeten in een rotitent en genoten van elkaars (on)handigheid bij het nuttigen daarvan. De rijstfabriek van Mangli hebben we daarna bezichtigd en het moet gezegd worden, het ziet er daar erg netjes uit en het lijkt erop dat ze alles echt wel onder controle hebben. Om 16.00 uur waren we terug bij ons hotel, hebben wat gewandeld (op zoek naar herkenningspunten) en zijn ’s avonds weer met de hele groep gaan eten en daarna het terras bij het hotel weer bezet voor het nuttigen van de nodige vrolijke (een uitspraak van Fenski) drankjes. Toen Nel om tegen 23.00 uur als laatste vrouw naar bed ging, heb ik net hard genoeg gezegd “jongens de vrouwen zijn naar bed dus kunnen we gaan”, het werkte, Nel draaide zich om en maakte kenbaar dat daar niks van in kwam.

Woensdag 14 maart.

Nadat we de plaatselijke markt nog even hadden bezocht zijn we om ongeveer 11.00 uur weer per bus richting Paramaribo vertrokken. Dezelfde weg met gaten en zo, gedeeltelijk zigzaggend, weer afgelegd, 240 kilometer, een hele ruk. De lunch hebben we weer bij dezelfde vrouw als op de heenweg genuttigd. Wil, je weet nog wel, onze pr.man heeft adressen en telefoonnrs. uitgewisseld met zijn cliënt. Zo eenvoudig was dat nog niet want Wil dacht bij een adres zit ook een plaatsnaam, echter de tijd om een plaatsnaam te creëren en officieel vast te laten leggen ontbrak zodat Wil genoegen moest nemen met, zoals in Suriname gebruikelijk, de districtsaanduiding Coronie. Dat zal wel weer extra problemen opleveren met het ontwerpen van het visitekaartje. Na de lunch hebben we onze rit naar Paramaribo vervolgd, maar werden onderweg, in de buurt van Paramaribo, geconfronteerd met een oponthoud t.g.v. een aanrijding. Een brommer pakte ons, met geweld, van achteren, met als gevolg een bijna niet te onderscheiden deukje in de bumper. In Suriname moet ten alle tijden de politie daarbij komen, dus een file was daarvan het gevolg. Na enige tijd arriveerde onze reserve bus en die parkeerde het busje op een dusdanige wijze dat iedere doorstroming daardoor praktisch onmogelijk werd. De tot dan toe redelijk rustige automobilisten gingen toen volledig door het lint en zorgde voor een oorverdovend toeterconcert. Uiteindelijk kwamen we toch nog om 16.30 uur bij Eco Resort waar we even snel dachten in te checken. Helaas, een nogal norse dame deelde ons mede dat het inchecken pas vanaf 17.00 uur mogelijk was. Omstreeks die tijd vervoegde wij ons wederom bij de balie en kregen te horen dat wij rustig op onze plaats het verdere vervolg konden uitzitten, na ongeveer wederom 20 minuten werden de sleutels en kamernummers overhandigd. s’Avonds hebben we, met veel plezier, gezamenlijk bij ’t Vat gegeten en…..wat gedronken.

Donderdag 15 maart.

Vandaag hebben we weer een vrije dag en zijn Paramaribo maar weer verder gaan verkennen en hebben wat gewinkeld. De volgende dag zouden we richting Albina en het Galibistrand vertrekken. ’s Avonds op zoek gegaan naar een eet, annex drankgelegenheid en hebben die ook gevonden, de naam van die gelegenheid……….’t Vat. Na wat gegeten en gedronken te hebben, besloten we het niet te laat te maken. Leo, de maat van Wil, was reeds naar het hotel vertrokken toen wij in contact kwamen met een Nederlands/Surinaams (Hindoestaanse vrouw) echtpaar, die vanuit Nederland in Suriname op vakantie waren. De inhoud van ene na de ander Djogo, voor Nel witte wijn, werd in de dorstige kelen gegoten. De man had nog een prettige mededeling voor ons in petto, hij was ook in Galibi geweest en was om 19.00 uur al onder veilige klamboe gedoken vanwege een onrustbarende muskieten plaag, op dat moment maakte het ons, vanwege de alcohol, niet zoveel uit, maar de volgende dag gaf het toch een wat onprettig gevoel.

vrijdag 16 maart.

Om 08.00 uur zijn we vertrokken naar Albina. Onze eerste stop was bij een supermarkt, daar hebben we de nodige drank ingeslagen, want op ons overnachtingadres werd er vanuit gegaan dat we zelfvoorzienend waren, alleen voor de slaapruimte werd gezorgd en een eet, annex  ontspanningsruimte. Tijdens deze stop werden we door Fenski en Thea, onze kokkin, van koffie en cake voorzien. We vervolgde onze rit over de slechtste asfaltweg van Suriname, wordt met behulp van China en Frankrijk binnen afzienbare tijd ( Ronnie Brunswijk had dit tijdens de verkiezings campagne als speerpunt) aangepakt. De volgende plaats was Moengo, de woonplaats van Ronnie Brunswijk. Moengo is van ouds een dorp waar veel werknemers van Suralco wonen en is dan ook erg ruim opgezet, na de binnenlandse oorlog zijn er veel vluchtelingen blijven wonen. Vlak voor Albina hebben we ook nog het geboorte dorp van onze Ronnie gezien, het was opgetrokken met door Ronnie Brunswijk betaalde woningen, want de oude woningen waren als wraakactie door het nationale leger platgebrand. In Albina aangekomen zijn we eerst het Prinses Margriet kampement (Akontoe Velantie kazerne) gaan bezichtigen, de rondleiding werd gedaan door een soldaat 1^e klas die alleen maar heeft gezegd dat we niet mochten filmen en fotograferen. Na dit nostalgische intermezzo hebben we ons naar een soort park met wat open paviljoentjes begeven, inmiddels was het gaan regenen. Onder één van die afdakjes heeft Thea ons een maaltijd geserveerd van aardappel en groente salade met gebraden kip. Na afloop van de maaltijd zijn we in de indianenkorjaal (was een stuk groter dan een normale korjaal en ook nog zeewaardig, voor wat het waard is) gestapt en hebben ongeveer 1 ½ uur kunnen genieten van ware slagregens. Aangekomen in Langamankondre stonden we met z’n allen gezellig op de wal, door en door nat, te rillen van de kou, jazeker van de kou, echter lang heeft dat niet geduurd, na droge kleren te hebben aangetrokken, de natte kleding te droge te hebben gehangen, mijn geld op bed uitgespreid, biljetje voor biljetje, te drogen te hebben gelegd, voelden wij ons weer langzaam mens worden, een warme kop koffie heeft daar zeker toe bijgedragen. Fenski had nog een prettige mededeling voor ons, want in tegenstelling tot wat ons was voorgehouden, kregen we per 2 een apart slaapruimte. Om 23.30 uur zouden we per korjaal naar het Galibi strand worden gevaren om een aldaar een, eieren, barende soepschildpad te kunnen aanschouwen ( weegt om en nabij de 300 kg.). Aangezien het maar niet echt droog wilde worden werd, na ampele overwegingen, unaniem besloten om dat op deze avond maar niet te gokken, we waren toch een extra dag op deze plek gedumpt, dus konden we de volgende avond een nieuwe kans wagen. Dit besluit werd gevierd met de nodige vrolijke drankjes, met als gevolg dat de stemming de betekenis van de drankjes dicht begon te benaderen of wellicht wel heeft overschreden. Uiteraard zijn we allemaal op uiterst redelijk tijdstip naar bed gegaan.  

 zaterdag 17 maart.

Vandaag om 09.30 uur ontbeten, het is een schitterende zonnige dag, hadden we wel verdient na gisteren. Na het ontbijt zijn we op pad gegaan om Langamankondre en daarna Christiaankondre, beiden indianen dorpen, te gaan bekijken. We hebben een bakkerij, dat vond onze koude bakker Wil (in zijn werkzame periode een warme bakker) wel interessant, en een winkeltje waar snuisterijen, gemaakt door de plaatselijke indianen vrouwen, vooral kettingen, waarvan de kralen vruchtjes van bomen waren, te koop werden aangeboden. Fenski heeft ons weer veel verteld over planten en vruchten en allerlei ander zaken. Teruggekomen konden we gelijk aanvallen. Onze kokkin Thea had rijst groente en vis in de aanbieding. Na het eten was er niet veel te doen en de meeste van ons zijn maar een tukje gaan doen. Fenski kwam ineens op het idee dat hij wel zin had in een pilsje, maar om alleen aan een Djogo te beginnen zag hij niet zitten, ik heb hem, geheel tegen mijn gewoonte in (voor de avondmaaltijd drink in principe geen bier, bang dat ik de volgende lekkerder vind) heb ik hem daarbij geassisteerd, maar na 1 glaasje bier van Fenski was ik ineens geen assistent meer en stond ik alleen voor de taak de Djogo te ledigen om daarna ( immers de volgende is lekkerder) maar weer aan een nieuwe te beginnen. De avondmaaltijd bestond uit rijst groente en kip. Om 19.45 uur zijn we in de korjaal gestapt om naar Galibi te vertrekken om aldaar de one-woman show van  een soepschildpad te aanschouwen. Met korte lichtflitsen, van de zaklantaarn, zocht de gids het strand af naar sporen van een aan land gegane  soepschildpad. Na kort tijd had hij een spoor ontdekt en werden wij op het strand gedropt, alwaar wij moesten wachten tot het schildpad de eieren had gelegd, dit om te voorkomen dat het schildpad voortijdig naar zee zou terugkeren. Na enige tijd werd ons toegestaan ons naar het schildpad te begeven, er mocht echter geen licht worden gemaakt en ook mocht er bij het fotograferen geen flits worden gebruikt. Het schildpad was bezig het gat waarin de eieren waren gedeponeerd te dichten. Ria had in een poging de flits van haar fototoestel uit te schakelen iets fout gedaan met als gevolg dat haar hele toestel was ontregeld, echter bij de eerste poging een foto te nemen deed de flits het wel, na een reprimande van de gids is Ria toch maar gaan zitten genieten van de foto, zij was er als enigste in geslaagd een duidelijke foto te maken. Inmiddels was de schildpad al ver gevorderd met het dichten van het gat. Wil was gezellig bij het schildpad gaan liggen om een beetje bij te praten, uit erkentelijkheid heeft het schilpad toen, tussen haar werk door en omdat ze niets anders voor poten had, Wil getrakteerd op een lading zand hetwelk door Wil zeer op prijs werd gesteld. Na gedane arbeid nam het schildpad opeens het besluit terug te keren naar zee, draaide zich, verrassend snel, plotseling om, rustte even, kroop een aantal meters verder, rustte even en verdween vervolgens in zee. Wij zijn daarna met de boot terug gegaan naar Langamankondre, om daar, blij dat we het droog hadden gehouden, onze vreugde om te zetten in drank en een hoop lol. De gids kwam ons ook nog met een bezoek vereren en bleek een fervent voorstander van het gebruik van vuurwater, in dit geval bier. Na enkele pilsjes vertelde hij ons dat hij de verhalen verteller van de regio was ( hij bedoelde moppentapper), Leo, die met Jos was achtergebleven toen wij schildpadje gingen kijken, had samen met Jos al aardig aan de drank geroken en vond dat moppentappen wat leuk en om dat alles door te laten gaan en zichzelf de kans te geven te wedijveren met de gids om het moppentappen, haalde hij geheel tegen zijn gewoonte in (normaal gesproken liet hij dat een ander doen) de ene Djogo na de andere. Na verloop van tijd, en zeker niet vroeg, gingen de vrouwen naar bed. Onze gids begon toen aan een nieuw item n.l. het schatten van leeftijden. Als eerste was Wil aan de beurt, hij werd geschat op 65 jaar wat aardig goed was. Leo, een beetje overmoedig geworden door al dat bier en zijn veronderstelde goede relatie met de gids, begon er op aan te dringen om de gids zijn leeftijd te laten schatten. De gids liet zijn oog taxerend over Leo dwalen en liet plotseling zijn oordeel horen. 72 jaar, daar had Leo niet op gerekend, wij ook niet, wij hadden een paar jaar minder verwacht, maar de schatting werkte bij ons zo erg op de lachspieren dat ons lachsalvo ons vele jaren jonger leek lijken, dit bleek wel uit de volgende schatting, Sietse werd geschat op 50 jaar, in werkelijkheid 61 jaar, vlak daarna ging Sietse en Nol naar bed, op zijn kamer hoorde wij hem nog blij doorlachen en daarna is hij lekker verder gegaan met deze, voor hem, mooie droom. De gids was na al deze hilariteit zo overmoedig geworden dat hij om een fooitje vroeg. Dit viel echter geheel in verkeerde aarde bij Wil, die op zijn geheel eigen wijze de volgende dialoog aanging. Wil tegen de gids; “Jij gaat nu gaat nu naar bed Jij gaat nu slapen” Na deze reprimande vertrok de gids en na nog even nagepraat te hebben zijn wij, Wil, Leo en Arie, ook na bed gegaan. Al deze drank had voor mij als gevolg dat ik dacht al weer ergens anders te zijn en toen ik  ‘s nachts mijn bed uit moest om op de wc wat te gaan doen, was ik het spoor bijster , gelukkig was Jos al op en hij heeft mij weer op het goede pad geholpen.

zondag 18 maart. 

Na ontbeten te hebben zijn we met z’n allen een wandeling gaan maken over de rivierstranden. Het was inmiddels prachtig weer geworden hetwelk er aan bijdroeg om deze wandeling tot een aangename bezigheid te maken. Om 11.00 uur zijn we met onze spullen weer in de korjaal gestapt en zijn, dit keer onder ideale weersomstandigheden, in ongeveer 5 kwartier naar Albina gevaren. Daar aangekomen hebben we in één van de paviljoentjes de door Thea klaargemaakte maaltijd, bruine bonen met rijst en …….kip, tot ons genomen en na nog een kop koffie te hebben gedronken zijn we in de bus gestapt en aan de terugweg naar Parimaribo begonnen. Onderweg zijn we nog gestopt bij het in aanbouw zijnde monument voor Moiwana. Dit dorp werd op 29 november 1986,door een commando van het nationale leger overvallen, daarbij werden 50 dorpelingen, meest vrouwen en kinderen, omgebracht. Vervolgens zijn we nog gestopt bij plantage de Peperpot, vanouds een koffieplantage, waar Fenski ons weer heel veel over planten e.d. heeft verteld. Na deze wandeling zijn we weer in de bus gestapt om onze weg naar Parimaribo te vervolgen. Om ongeveer 18.00 uur kwamen we aan bij ons hotel. De avond hebben we op de gebruikelijke, ingetogen, manier doorgebracht op het terras van, hoe is het mogelijk, ’t Vat.   

maandag 19 maart.

Vandaag hebben we weer een vrije dag. We hebben lekker uitgeslapen, op ons gemak van het ontbijt genoten, op weg gegaan naar het internetcafé om een mailtje met onze belevenissen naar de kids te zenden, een lekker bakkie koffie bij “t Vat gedronken en toen Paramaribo maar weer ingetrokken. In de Keizerstraat het politiebureau gevonden van waaruit ik voor de 2^e keer een poging heb gewaagd om mijn rijbewijs te bemachtigen en dat is gelukt. Daarna hebben we gewinkeld en wat spullen ingeslagen. Een hapje gegeten onder Krasnapolski en op ons gemak gekeken wat er allemaal voorbij kwam. Een rustig dagje dus en daar hebben we nog een rustige avond aan toegevoegd.

dinsdag 20 maart.

Overbridge was vandaag ons eerste doel. Het is het begin van een 6-daagse tour. Onderweg naar Overbridge hebben de bauxietmaatschappij Suralco in Paranam mogen aanschouwen (van gepaste afstand). Aangekomen in Overbridge waren we blij verrast toen we te horen kregen dat we per 2 een cabana hadden toegewezen gekregen0. Deze cabana’s zagen er keurig netjes uit zoals trouwens het hele resort. Na ons geïnstalleerd te hebben zijn de meeste van ons een duik gaan nemen in de Suriname rivier, een gedeelte was met netten afgeschermd tegen de piranha’s, hetgeen niet de schrik voor deze veelvraten wegnam getuige de reactie van Nol toen ik hem per ongeluk met mijn teennagel aan zijn kuit raakte, hij maakte een noodsprong en had pas daarna in de gaten dat er geen gevaar dreigde. Na de gezamenlijke lunch zijn we per boot vertrokken naar de Jodensavanne, dat was wel interessant. We hebben op onze manier de aanwezige ruïnes geïnspecteerd en zijn o.a. ook nog tarantula tegenkomen, uit zijn nest gejaagd door Sietse, na nog een eindje gewandeld te hebben over een savanna-achtig terrein, moeder wat was het heet, kwamen we terecht bij het Cordon pad, in vroegere tijden aangelegd om gevluchte slaven het leven moeilijker te maken. Teruggekomen op het ressort kon er gevist worden op piranha’s, Wil en Jos hebben een poging gewaagd, maar de piranha’s waren wel bijtgraag maar niet hapgraag. Uiteindelijk heeft Jos er toch één gevangen, met toeschouwers erbij, heeft hem weer onthaakt, met een kus afscheid genomen en weer terug gegooid in het water, net op tijd om de aanwezigen de kans te ontnemen er een foto van te maken. s’Avonds gezamenlijk gegeten in het restaurant en daarna zijn we op kaaimannen jacht geweest, hebben inderdaad, op afstand wat rode oogjes, gevangen in het licht van een zaklantaarn, gezien en zijn daarna met z’n allen op het balkon van één de cabana’s een vrolijk drankje gaan nuttigen.

woensdag 21 maart.

Om 06.30 uur zijn we opgestaan om een wandeling te gaan maken en, vanwege het vroege tijdstip, veel vogels te zien. Het was een mooie wandeling maar helaas hebben we niet zoveel vogels gezien, zeker te luidruchtig  geweest. Om 09.00 uur hebben we ontbeten en om 10.00 uur in de bus gestapt op pad naar Brownsberg. Onderweg naar Brownsberg hebben we eerst nog een bezoek gebracht aan het voormalige kampement Brownsweg, helaas waren, t.g.v. de binnenlandse oorlog, alleen de fundamenten en een z.g. gerestaureerd hok nog aanwezig. Doodzonde want het was een mooi rustiek kampement. Vervolgens hebben we de rit naar Brownsberg voortgezet en zijn daar ongeveer om 13.00 uur aangekomen. We werden naar een uithoek van het park gereden waar een soort jeugdherberg ons onderkomen, voor 2 nachten, bleek te zijn. Kennelijk was het al een tijdje niet meer gebruikt, want alle bedden lagen buiten om te luchten, niet lang genoeg want de muffe lucht was niet verdwenen. Even later kwam Fenski met een zak vol beddengoed en mochten we uitzoeken wat we nodig hadden. Er waren 2 kleine kamers, toegewezen aan de boezemvriendinnen en het echtpaar Rietveld, de 2 grote slaapzalen aan de overige 5 mannen en de andere was voor Fenski en Thea. Iedereen was behoorlijk teleurgesteld over de accommodatie, waar van alles aan mankeerde. ’s Middags hebben we nog een mooie wandeling naar

het Mazaronie plateau gemaakt met schitterende uitzichten over het Brokopondo stuwmeer, daarna zijn we wat gaan drinken in het “restaurant”, waar de plaatselijke kroegbaas de krant zat te lezen en daarmee rustig verder ging toen wij binnenkwamen. Op de vraag of we iets konden drinken kregen we te horen dat we het zelf maar moesten pakken en dat we het op konden schrijven in het aan aanwezige bloknootje, ook konden we wel direct betalen maar erg veel enthousiasme werd daarbij niet ten toon gespreid. Na de avondmaaltijd zijn we met z’n allen weer naar het “restaurant” gegaan, hebben daar wat gedronken, veel schik gehad en ook nog gesjoeld. Om ongeveer 23.00 uur zijn we naar bed gegaan en werden aanvankelijk wakker gehouden door de muffe lucht van het bed e.d. en de kikkers.

donderdag 22 maart.

Na het opstaan werden de ervaringen van afgelopen nacht nog even uitgewisseld. Jos kreeg van Wil het verwijt dat hij hem alleen ( Jos was met bed en al gevlucht voor het luidruchtige snurken van o.a. Wil) had gelaten. Jos antwoordde hierop dat het wel meeviel want voor hij wegging had hij nog even snel de duim van Wil in diens mond gestopt.  Vandaag gaan we naar de Irenevallen. Na het ontbijt hebben we afgesproken dat we om 10.00 uur zouden vertrekken. Leo zou in de zeer nabije omgeving nog wat foto’s gaan maken. Om 10.00 uur geen Leo en ook geen Fenski, die was al even op zoek naar Leo. Om 10.15 uur gingen we ons toch wel zorgen (Leo was niet een man die zich niet aan afspraken hield) te maken. Even later kwam Fenski aangelopen zonder Leo en zijn we met z’n allen op zoek gegaan, zonder resultaat. Na een kleine 2 uur zoeken wisten we het ook niet meer en vreesde we het ergste (Leo was ook suikerpatiënt). We zaten net met elkaar te overleggen wat nu moesten gaan doen, toen Fenski terugkwam met de mededeling dat 2 mannen die naar de Irenevallen waren geweest Leo waren tegengekomen en dat alles met hem in orde leek te zijn. Zorgen sloegen om in boosheid en we vroegen ons af hoe dit toch mogelijk kon zijn. Direct hierna zijn we ook op pad gegaan naar de Irenevallen. Na ongeveer 20 minuten kwamen wij aan bij de splitsing van de weg naar de Leovallen (hoe toevallig) en de Irenevallen en wie zat daar geheel uitgeput, Leo. Wil, zijn maatje, ging direct in de aanval en eiste een verklaring. Leo had zijn naam horen roepen ( Fenski was op zoek en had zijn naam geroepen) en had als conclusie getrokken dat de groep al onderweg was en dat Fenski hem had geroepen om aan te sluiten ( een beetje vreemd want natuurlijk waren we niet zonder hem vertrokken). Op de opmerking van Wil dat hij en de anderen 2 uur naar hem hadden lopen zoeken, antwoordde Leo, “dan ben je ook eens op zoek geweest naar mij”. Dit schoot bij de groep in het verkeerde keelgat. We zullen het er maar op houden dat Leo een black-out heeft gehad en dat we blij moesten zijn dat alles goed was afgelopen. Wil is met Leo teruggegaan naar ons “riante” onderkomen en wij zijn verder gegaan naar de Irenevallen. Het was een mooie afdaling en aangekomen bij ons doel hebben we verkoeling gezocht in het koele water. Na ongeveer een half uur zijn we weer op de terugweg gegaan. Het was een hele pittige klauter partij naar boven, ongeveer 200 tot 300 meter hoogte verschil overbruggen in nog geen 2 km., iemand die last heeft van kortademigheid (ikzelf) moet ik dit ten zeerste ontraden. Uiteindelijk is het ons (de anderen hadden er duidelijk minder moeite mee) gelukt en hebben we ons weer bij Wil en Leo gevoegd. De rest van de middag hebben we op een rustige manier doorgebracht en ’s avonds na het eten (de regen kwam inmiddels met bakken uit de lucht) zijn we, met uitzondering van Leo, weer naar het “restaurant” geweest, en hebben daar wederom een gezellige avond meegemaakt. Hoe gezellig? Toen we terug kwamen en ons te bed hadden begeven konden we de slaap niet vatten vanwege het puberaal gegiechel en gekwebbel van onze 2 boezemvriendinnen, ik ben ze toen maar gaan vertellen (misschien ook wel op een puberale manier) dat ik niet kon slapen, Wil was er als de kippen bij om dit te bevestigen, en aangezien het Nol niet beviel dat er zich 2 vreemde kerels, midden in de nacht, in de nabijheid van zijn vrouw en haar boezemvriendin, bevonden, is hij ook maar zijn bed uitgekomen om zogenaamd de vrouwen tot de orde te roepen. ’s Nachts is Wil nog bezocht door een kikker die gezellig op zijn gezicht kwam zitten om een beetje bij te praten.

vrijdag 23 maart.

Om 09.00 uur hebben we ontbeten en om 11.00 uur hebben wij ons “favoriete” slaapverblijf verlaten, in de bus gestapt en vertrokken voor onze etappe naar Jaw Jaw. Allereerst zijn we naar de supermarkt in het dorp Brownsweg gereden om daar de nodige “vrolijke drankjes” in te slaan (later bleek Jos hier zijn weggooi camera te zijn kwijtgeraakt), hierna zijn we over de redelijk begaanbare bauxiet weg naar Atjoni gereden, onderweg zijn we nog gestopt bij de z.g. Poederberg, die afhankelijk van het weer diverse kleurschakeringen ten toon spreid, de weg is dwars door de Poederberg uitgegraven. In Atjoni aangekomen hebben we eerst de door Thea bereidde lunch genuttigd. Het was een mierennest van bedrijvigheid. Hier worden allerlei mensen en goederen aangevoerd en in de klaarliggende korjalen geladen om naar de dorpjes langs de boven-Suriname rivier te worden getransporteerd. Wij zijn daar ook in een korjaal gestapt en naar Jaw Jaw gevaren, onderweg begon het weer te regenen, maar het was gelukkig van korte duur. Het was een mooi tochtje en ik heb ook nog het één en ander gefilmd, ik dacht dat het vanaf de boot wel was toegestaan maar één van de dorp bewoonsters dacht daar kennelijk heel anders over en probeerde ons met een stuk zeep te raken. Het was natuurlijk nooit mijn bedoeling die mensen in verlegenheid te brengen, zij denken, dat, als ze op de foto of  video komen dat hun beeltenis door een boze geest wordt gevangen, en dat zou ik niet op mijn geweten willen hebben. Na ongeveer 30 minuten te hebben gevaren kwamen we aan in Jaw Jaw. Jaw Jaw ligt aan een werkelijk schitterende stroomversnelling (sula genaamd) gevormd door grote keien en rotsblokken, waar de dorp bewoners alles wat schoon moet worden in de rivier aan een schoonmaakbeurt onderwerpen. De dorpsjeugd spartelt daar met groot plezier in de rivier rond. We werden

ingedeeld in hutten waar 4 tot 5 mensen konden slapen, wij kregen echter per 3 personen een hut toegewezen. Ria stelde voor één hut met  de 3 vrouwen te bevrouwen hetgeen met algemene stemmen werd aanvaard, Nol, Sietse en Jos (wilde kennelijk aan het gesnurk van Wil ontsnappen) namen bezit van de bovenste ruimte van de hut en Leo, Wil en ikzelf hadden het onderste gedeelte ter beschikking. Hoewel erg primitief stak dit gunstig af bij ons verblijf op de Brownsberg, het was schoon en voor zover mogelijk fris en dat was voor ons voldoende. ’s Middags hebben we een wandeling door het dorp gemaakt en goed uitgekeken met fotograferen en video opnemen. Gerrie en Nel namen  in de namiddag een lekker wijntje wat tot gevolg had dat Gerrie en Ria al redelijk vroeg in de avond naar bed gingen. Na het eten zijn we dan toch maar aan de “vrolijke drankjes” begonnen en na verloop van tijd wilde Nel ook naar bed gaan, echter, op hetzelfde moment kwamen de andere twee dames hun bed weer uit en voegde zich bij ons gezelschap, Nel is toen ook maar gebleven, het is daarna alweer een gezellige boel en laat geworden. Eén en ander had wel gevolgen. Nel moest al weer snel haar bed uit om op de wc het één en ander te gaan doen, ze raakte echter verstrikt in de gordijnen (klamboe geheten) en moest bevrijd worden door de andere twee dames, daarna ging men in colonne naar de wc (het was per slot van rekening buiten, dus ga je als dame niet alleen). Ria en Gerrie hadden al snel aan hun behoeftige verplichtingen voldaan maar Nel had wat langer tijd nodig, erg veel tijd, toen de vrouwen gingen kijken werd duidelijk waarom het zo lang duurde, Nel zat lekker te slapen.

zaterdag 24 maart.

We zijn weer redelijk op tijd opgestaan en van het gebruikelijke ontbijt genoten. Tijdens het ontbijt werd kond gedaan van de volgende gebeurtenis. De dames waren uit hun vertrek gekomen en onder aan de trap lag een gebitsplaatje het welk door Gerrie achteloos nog een trap na kreeg. Later bleek dit aan Jos toe te behoren. Hij had het in zijn broekzak gedaan waar jammer genoeg een gat in zat. Om 10.00 uur zijn we in de korjaal gestapt en

naar de Ferulassisula gevaren en er over heen, een hele ervaring en heel erg mooi, echter op de terugweg knalde we keihard op een rots, het had echter geen nare gevolgen en even later konden we gewoon weer verder varen. Na door de korjaal afgezet te zijn bij de sula hebben lekker een poosje in het water gelegen wat niet overal even eenvoudig was vanwege de, natuurlijk, sterke stroming. Na deze verfrissende verpozing zijn we weer in de korjaal gestapt en hebben het dorp Tutubuka bezocht, hier hebben we gezien hoe de vrouwen brood bakte van casavemeel, het was ongeveer als een grote pannenkoek. De bevolking was hier wat vriendelijker als in Jaw Jaw, maar die worden ook veel meer en langduriger opgeknapt met toeristen. Op de terug weg naar Jaw Jaw werden we weer getrakteerd op een fikse regenbui. Hoezo korte droge tijd, leek wel heel kort. Na het eten zijn verschillende mensen van onze groep weer gaan slapen, deze keer ook Wil, deze aow-er had even een moment voor zichzelf nodig om bij te tanken en moest voor de avondmaaltijd wakker gemaakt worden. Intussen had Jos zich te ruste gelegd op een houten bankje en werd daar geheel tegen zijn zin bezocht door een nogal wollige rups, het geen een soort rare sprong tengevolge had hetwelk als nogal komisch werd ervaren door de plaatselijke jeugd. Even later werden we verrast door een plotseling opduikend zwart slangetje van ongeveer 40 cm. Lang, Sietse heeft het slangetje geprobeerd tot enige activiteit te verleiden hetgeen aardig lukte, meneer of mevrouw ging behoorlijk te keer. ’s Avonds hebben we het weer laat gemaakt.

zondag 25 maart.

Om 09.00 uur ontbeten en vervolgens op pad gegaan naar de kostgrondjes, deze zagen er tot teleurstelling van Wil nogal rommelig uit, wat hem de uitspraak ontlokte dat ze daar ook al niet veel aan deden en dat je door het onkruid de echte groente niet meer kon onderscheiden. We zijn verder gelopen over een zandweg, die op de één of ander manier werd onderhouden door de overheid, naar het dorpje Laduani, daar hebben we gezien hoe een korjaal wordt geprepareerd. Allereerst wordt een boomstam helemaal uitgehold, vervolgens wordt er brand onder gestookt en wordt het geheel wijder uitgebogen, na afkoeling worden dan de verhogingen aangebracht. Na de Lunch hebben weer enkele mensen waaronder mijn persoontje een tukje gedaan. Ik werd wakker van een echte tropische regenbui, die nogal lang aan hield.’s Avonds hadden we culturele avond, dansi dansi, dat was erg leuk en heeft ongeveer een uur geduurd, daarna hebben de laatste “vrolijke drankjes” opgemaakt en vervolgens redelijk op tijd naar bed gegaan. De volgende ochtend hoorde we van de dames dat ze een beest op bezoek hadden gehad, ze hebben het niet gezien, maar ze hoorde het trippelen. Na met zaklantaarns de zaak te hebben onderzocht zijn ze, wederom in colonne, naar de wc gegaan, waar Gerrie, zij was papier vergeten, Nel probeerde te beroven van de weinige velletjes papier die ze bij zich had, dit alles onder toezicht van Ria, zij had een hele rol bij zich, die het zo komisch vond dat ze het gebruik van de wc oversloeg en ter plaatse haar slipje als alternatief gebruikte, kortom ze stond in haar broek te piesen.

maandag 26 maart.

Vandaag gaan we weer vertrekken vanuit Jaw Jaw, het was een bijzondere ervaring maar het duurde eigenlijk een dag te lang. Dit behoeft enige uitleg. Onze 21-daagse reis was kort voor vertrek à raison van 75 euro per persoon met 2 dagen verlengd tot een 23-daagse reis. De oorzaak was een probleem met terugtocht per vliegtuig naar Nederland, 2 dagen later deed dit probleem zich niet voor. Wij moesten dus 2 extra dagen worden ondergebracht, dat is dus gebeurt in Galibi en Jaw Jaw, 2 bestemmingen die hartstikke leuk waren, maar niet geschikt voor verlenging. Wij voelden ons dan ook een beetje op die plekken gedumpt, vandaar deze uitleg. Om 11.00 uur zijn we in de korjaal gestapt om naar Atjoni te varen. Het weer zag er wat dreigend uit maar we zijn droog overgekomen. In Atjoni zijn we in de bus gestapt voor onze terugtocht naar Paramaribo. De weg was in tegenstelling tot de heenrit, door de vele regenval, heel erg slecht. Onderweg hebben we ook nog een veel regen gehad. Bij de supermarkt in Brownsweg hebben we de lege kratten ingeleverd en onder een afdak hebben we daar ook de door Thea klaargemaakte lunch genuttigd. Om ongeveer 15.00 uur zijn we weer bij Eco Resort aangekomen en konden deze keer wel direct inchecken. We hebben de koffers weer verzameld en zijn naar onze kamer gegaan waar, tot groot “plezier” van Nel, het overpakken weer kon beginnen. ’s Avonds hebben we bij ’t Vat lekker patat ( de rijst kwam ons zo langzamerhand de keel uit) gegeten. De andere groep was inmiddels ook weer in Paramaribo en hadden nogal wat meegemaakt werd ons verteld door Pieter Nijdam, en als die gaat ………vertellen. Het Nederlands/Surinaamse echtpaar, waarvan de vrouw bij Nel informeerde hoe Galibi was bevallen, kwam uiteindelijk ook bij ons aan tafel dus werd het weer laat.

dinsdag 27 maart.

Vanochtend om 09.00 uur zijn we, na het ontbijt, in de bus gestapt, om met 9 mannen en 1 vrouw ( Nel), naar kampement Zanderij (Ayoko kazerne), voor alweer een nostalgisch intermezzo, te vertrekken. Iedereen was toch wel vol verwachting. Er was in de afgelopen tijd een complete bauxiet weg aangelegd vanaf het punt waar wij vroeger met een 3-tonner het mulle zand in doken, jammer dat we die tocht nu moesten missen. Na het overhandigen, door Pieter, van de brief , met toestemming vanuit Paramaribo, aan de wacht, mochten we, zonder verdere begeleiding, alles in het kampement bekijken. Nostalgie ten top, daar heb ik geslapen, daar was de kantine, daar was het washok, daar verbleef de compagnies commandant en daar was de appèlplaats, dat soort opmerkingen hoorde je over en weer gaan. Iedereen was onder de indruk en enthousiast om dit weer terug te zien. De militaire Cola-kreek zijn we ook gaan bekijken, er liep een heuse weg naartoe en de cola-kreek was aangepast, voor het gebruik daarvan door militaire met hun gezinsleden, het zag er prachtig uit, met daarnaast het oude spoorrail bruggetje. Jos is hier niets kwijtgeraakt of verloren. Terug naar het kampement hebben we ook nog even de open ruimte, in de bush, bezocht waar de jungletraining werd en wordt gegeven. Op de terugweg naar Paramaribo hebben we ook nog even de oude treinen in Onverwacht bekeken, ook hier voerde de nostalgie hoogtij, want met deze treinen zijn de meeste van ons vroeger vervoerd naar kampement Brownsweg. ’s Middags zijn we nog maar even gaan shoppen in Paramaribo. Met 20 mensen zijn we ’s avonds om 20.00 uur in de bus gestapt om bij de directrice, van Sun & Forest, thuis van ons afscheids diner te gaan genieten. Lekker eten en drinken en als toegift een heuse dansi dansi waaraan diverse van ons hebben (“geprobeerd”) mee gedaan. Om 22.30 uur waren we terug in ons hotel, eigenlijk te vroeg om naar bed te gaan, en hebben we nog maar een afzakkertje genomen voordat we ons ter bed begaven.

woensdag 28 maart.

Vandaag, onze laatst volle dag, hebben we lekker uitgeslapen, op ons gemak ontbeten en zijn daarna naar het internetcafé gegaan voor het laatste nieuws uit Nederland, vervolgens hebben we lekker een bakkie leut gedronken bij ‘t Vat en zijn toen de laatste kledingstukken voor de kleinkinderen gaan verzamelen dmv. winkelen in Paramaribo, zijn nog bijna onze paspoorten kwijtgeraakt ( nooit in een tas meenemen een stad in), wij hadden ergens wat gedronken waarbij Nel haar rugzakje even had afgedaan, dus vergeten, een kwartier later bleek de rugzak nog daar te zijn waar wij het hadden achtergelaten. Laten we maar zeggen “het geluk is met de dommen”. Op ons vertrouwde terrasje onder Krasnapolski hebben we wat gegeten, Nel een tosti en ik  “erwtensoep”, een verademing naar al dat rijst gedoe, het was nog lekker ook. De avond hebben we op de gebruikelijke manier doorgebracht.

donderdag 29 maart.

Het vertrek naar Nederland komt nu toch wel heel dichtbij, geen probleem want het is toch ook altijd weer goed om naar het thuisgebeuren terug te keren. Na het, in alle rust genoten, ontbijt, zijn we de koffers in gaan pakken en daarna zijn we een kopje koffie gaan drinken, op dat moment krijg je in de gaten dat de tijd toch niet zo snel gaat als je zit te wachten tot het zover is, 15.00 uur, om te vertrekken. Om ongeveer 12.00 uur zijn we teruggegaan naar het hotel omdat we om 13.00 uur uit moesten checken. Na het afhandelen hiervan bleek dat we de tijd hadden tot 14.00 uur, dit bericht had ons echter niet bereikt. Er waren verschillende groepen toeristen van verschillende reisorganisaties, die allemaal hun koffers bij elkaar hadden staan, het was dus goed opletten. Nadat mensen van een andere reisorganisatie hun koffer bij de bus hadden gezet dacht ik niet meer op te hoeven te letten totdat Wil riep dat ze onze koffer aan het inladen waren, ik was nog net op tijd om de koffer uit de handen van de hotel medewerker te redden. Even later bleek dat we vroeger zouden vertrekken en dat onze koffers toch ook met dezelfde bus, ik heb mijn excuses aangeboden aan de hotel medewerker, mee moesten, alleen bleken sommige mensen, geheel terecht, nog niet aanwezig te zijn. Wil had er inmiddels voor gezorgd dat de koffer van, de nog niet aanwezige, Jos ook in de bus was geplaatst, maar er ontbraken nog steeds 5 mensen van onze groep, dat hebben we snel duidelijk gemaakt aan Pieter. Even later kwamen er vier aan en die hebben hun, ergens anders geparkeerde, koffers ook in de bus doen belanden, alle koffers waren dus nu in de bus. Jos had, geheel buiten zijn schuld, deze keer zichzelf kwijt gemaakt of zo. We zouden zonder Jos vertrekken en hem onderweg oppikken, dat gebeurde ook, Jos was  slechts op een paar honderd meter van het hotel. Een paar honderd meter verderop, tegenover ’t Vat, zijn we gestopt bij een bloemenkraampje, want daar hadden diverse mensen, op aanraden van mogelijk aandeelhouder Pieter Nijdam, een grote hoeveelheid bloemen besteld die nu door het zijraam van de bus naar binnen werden getransporteerd. Pieter en de eigenaresse van de bloemenkraam keken met blij glimmende gezichten toe. Na een voorspoedige rit tot vlak bij het vliegveld werden we opgeschrikt door een harde knal en een paar stevige tikken tegen de bodemplaat van de bus. Er bleek een achterband het begeven te hebben, gelukkig beschikte de bus over dubbele achterwielen, zodat de chauffeur het verantwoord achtte om door te rijden naar het vliegveld. Na een voorspoedige, met vriendelijk personeel, incheck, controle en douane gebeuren waren we om ongeveer 16.30 uur klaar voor vertrek, maar dat was pas om 19.15 uur.  Met een beetje zitten, iets eten, iets drinken en een beetje rondwandelen was op zeker moment de tijd aangebroken voor boarding. Om 19.00 uur zaten we in het vliegtuig klaar om 19.15 te vertrekken, echter de computer op het vliegveld voor de passagiers registratie had het begeven, zodat nu alle passagiers gewoon geteld moesten worden, hetgeen keer op keer werd gecontroleerd door de volgende teller. Uiteindelijk leek dat gelukt, maar toen vroeg de piloot of er een dokter aanwezig was want er was een passagier onwel geworden. Na geruime tijd werd ons medegedeeld dat de onwel geworden passagier het toestel met man en kind had verlaten. In zo’n geval moet ook de desbetreffende bagage verwijderd worden. Om 20.45 uur (Surinaamse tijd) zijn we dan eindelijk vertrokken.

Na een voorspoedige vlucht zijn we om 10.30 uur ( Nederlandse tijd) op Schiphol geland.

Daar wachtten ons nog de 100% controle. Dat viel al met al mee en om 11.30 uur konden wij ons melden bij de balie van Schipholtaxi, daar hadden we geluk, konden direct instappen en naar huis vertrekken waar we ongeveer om 12.40 uur aankwamen. We waren weer thuis.

Conclusie.

Een geweldige vakantie. Een echte aanrader voor oud-trissers. In de voorbereiding goede begeleiding van Pieter Nijdam. Toch enkele kanttekenen. Het eten op de diverse tours was een beetje eenzijdig en gecreëerd met een klein budget, zou wat gevarieerder kunnen en misschien een klein beetje naar de smaak van de deelnemers. De 2 extra dagen waren slecht ingevuld en deden zelfs een beetje afbreuk aan het verblijf in Langamankonre en Jaw Jaw, terwijl dit echt wel leuke en bijzondere verblijfplaatsen waren. Een verblijf zoals op de Brownsberg mag eigenlijk niet meer voorkomen. Afgezien van deze schoonheidsfoutjes was het goed georganiseerd en hadden we een zonder meer fantastische gids/reisleider die in belangrijke mate heeft bijgedragen aan ons gevoel van vakantiebeleving, hetgeen ook van toepassing is voor de groep. Kortom als de voornoemde negatieve puntjes worden weggewerkt kan zo,n vakantie makkelijk uitgroeien naar het predikaat fantastisch.

 Arie Rietveld

1962-1963 2^e peleton C-Compgnie. 

Beste lezers van de TRISKOERIER,

Mijn naam; W.Kloeg. 1e Pel. 1e Sur. Cie. '57 reg.no.360903204,

zoekt de volgende personen: