Door te klikken op het onderwerp van de inhoudsopgave komt u direct bij het gewenste artikel.

Beste Trissers.

Enige tijd geleden heb ik een oproep op www.tris.nl geplaatst. Daarop zijn veel reacties binnengekomen en ook veel vragen. Wij trachten u een antwoord te geven op alle gestelde vragen.

De website www.tris.nl is reeds vanaf 11 november 2000 online. Het is begonnen als een probeersel, maar naarmate het aantal positieve reacties en bezoekers groeiden, konden we eigenlijk niet meer terug en is de site verder ontwikkeld. Op het voorblad van de site kunt u een stukje lezen van Jan van Breenen. Deze oproep is ontstaan in de periode dat het blad TrisKontakten, niet meer uitgegeven werd. Jan, Pieter, Bertien en Nico, hebben individueel als gemeenschappelijk, veel moeite gedaan. Om het adressenbestand van Bert Meulemans over te nemen, of tot een samenwerking te komen dit heeft helaas niet mogen lukken. Intussen is er een groep Trissers ontstaan, die binnen de www.tris.nl website en Triskoerier, tot een gezamenlijk doel zijn gekomen, NL:

Betreffende de ontwikkelingen van andere Trissers met triskontakten, is het ons tot nu toe nog niet gelukt, om tot een samenwerking te komen. Wij zijn van mening, dat we wat voor elkaar kunnen betekenen. En hopen op termijn daarover in gesprek te raken. 

Nico Oosterbaan Woonachtig te Eelde Ex Trisser diensttijd in Suriname 1974-1975 lichting 74-2  Chauffeur - Verzorging Cie.

Voor al u verhalen, zoektochten, anekdotes en alles wat u maar kwijt wil in deze koerier kunt u het volgende e-mail adres gebruiken.

Wij wensen jullie veel leesplezier

Jan, Pieter, Bertien en Nico

Tris Special Reis

Heenreis: dinsdag 15 november 2005,  Vluchtnummer: KL713, met de “City of Atlanta” , Terugreis: donderdag/vrijdag 01/02 december 2005, Vluchtnummer KL714, met de “Lima”.

Deelnemers:

Ben Boogmans, John Bravenboer, Jan en Bertien van Breenen, Huib en Helen Derissen, Geert en Doetie Dijkstra, Ton en Els van Gent, Atze en Elly Glas, Lei en Annemie Janssen, Huib Jeurninck, Harm Kamstra, Ton en Josephien Mooij, Ruud en Wilma Nachtegaal, Hans Ozinga, Kees en Annet van Praat, Aad en Merion Roelevelt, Henk van der Scheer, Hans en Karin Schoemaker, Peter Schreijer, Cees en Ton Somer, Herman en Tineke Tieltjes, Rob Vennik, Gerard Wessels.  Coördinator voor- en na-traject en deelnemer: Pieter Nijdam.  Een gezelschap van 36 personen, waarvan 23 Ex-Trissers en 13 partners.

15 november 2005

Eindelijk was het zover. Voor de meeste Ex-Trissers was het een eerste bezoek na de diensttijd in Suriname. Pieter Nijdam verwachtte ons om 09.45 uur bij de TUI-balie in hal 2 op Schiphol om de e-tickets in ontvangst te nemen. Ondanks de vele files tijdens de ochtendspits was bijna iedereen op tijd aanwezig en kon het inchecken vlot worden afgewerkt. Met enige vertraging werd de start om 13.00 uur gemaakt. De vertraging werd echter als gevolg van wind-mee ingelopen, waarna omstreeks 18.00 uur de landing plaats vond op J.A. Pengel International. We werden ontvangen door een regenbuitje en een hoge temperatuur. De immigratieformaliteiten werden vlot afgehandeld (N.B. 60 plussers hebben voorrang bij een afzonderlijke balie) evenals het in ontvangst nemen van de bagage. Vervolgens werden om 20.30 uur de kamers betrokken bij het Eco Resort en werd om 21.00 uur de dag bij ’t Vat afgesloten.  

16 november 2005

Na het ontbijt begon de dag om 08.30 uur met een informatiebijeenkomst van Sun & Forest door Nesta, Peter en Lionel. Na de bijeenkomst werd afgereisd naar de Memre Boekoe kazerne (het voormalige Prins Benard kampement) aan de Verlengde Gemenelandsweg. Bij aankomst was men nog niet gereed om ons te ontvangen, waardoor er tijd beschikbaar was om op de begraafplaats Rusthof aan de Coppenamestraat het monument te bezoeken ter nagedachtenis aan de vliegramp met de Anthony Nesty, het SLM-toestel, dat op 17 juni 1989 verongelukte. Bij deze ramp verloren ruim 180 inzittenden het leven. Het monument bestaat uit vier maal twee zuilen, waarop 4 kapotte straalmotoren zijn aangebracht, die het neergestorte vliegtuig symboliseren. Nadien waren we welkom op de Memre Boekoe kazerne, waar we koel, doch correct werden ontvangen. Fotograferen was in beperkte mate mogelijk, echter voor ieder te fotograferen object moest afzonderlijk toestemming worden gevraagd. Veel werd herkend en zelfs de kapper zat nog op z’n oude stek. Het kapelletje was echter verdwenen, doch volgens onze begeleider zou het weer opgebouwd worden. Opvallend was dat er veel achterstallig onderhoud was. Nadat we er ruim een uur hadden doorgebracht in een vriendelijke en ontspannen sfeer was het tijd om afscheid te nemen. Op de terugweg werd nog een kort bezoek gebracht aan de Markt Zuid, beter bekend als de Noodmarkt, waar wij, Europeaan, zich konden vergapen aan het heerlijke, verse, tropische fruit, waar Suriname toch wel zeer rijk mee is. Tenslotte werd het ochtendprogramma afgesloten met een bezoek rond Fort Zeelandia. Dit voormalige Nederlandse fort is ontstaan aan het begin van de 17^e eeuw aan de linkeroever van de Surinamerivier. Het lag destijds bij het Indianendorp Paramaribo, waar Paramaribo uit is ontstaan. Fort Zeelandia was achtereenvolgend kazerne, gevangenis, museum, hoofdkwartier van de militairen rond Desi Bouterse en thans weer museum. Op 08 december 1982 werden 15 vooraanstaanden en tegenstanders van het regime-Bouterse op de binnenplaats om het leven gebracht. Naast het museum staat het standbeeld van Wilhelmina. Voorheen stond dit standbeeld op het plein voor het paleis van de gouverneur, het paleis dat thans het presidentieel paleis is. Na het ochtendprogramma waren de middag en avond vrij te besteden. Hiervan werd gebruik gemaakt om de stad te bezoeken en/of in het zwembad van Torarica wat verkoeling te zoeken.

 17 november 2005

Om 09.00 uur vertrokken we bij ’t Vat voor een plantagetoer. Bij Leonsberg werd per korjaal over de Surinamerivier naar Fort Nieuw Amsterdam in het district Commewijne vertrokken. Fort Nieuw Amsterdam ligt op de plaats waar de Surinamerivier en de Commewijnerivier samenvloeien. In het begin van de 17^e eeuw werden in deze omgeving de eerste plantages gevestigd. Aan het einde van de jaren zestig werd het fort als museum ingericht. Er was nog een wagen aanwezig die wij vanuit onze Tris-tijd kenden. Er waren er destijds twee die gebruikt werden bij het oefenen van “Beteugelen van woelingen”. Hier liet Lionel ons kennis maken met de meest verschrikkelijke mishandelingen, die de plantagebezitters de slaven aandeden. Een goede indruk over deze mishandelingen kan je opdoen als je de boeken leest van Cynthia Mc Leod. Haar eerste historische roman “Hoe duur was de suiker?” is een bestseller. Na Fort Nieuw Amsterdam werd een bezoek gebracht aan de plantage “Rust en Werk” op de rechteroever van de Beneden-Commewijnerivier. In deze omgeving tref je veeteelt aan en zijn viskweekvijvers aangelegd door de familie Van Alen. De plantage wordt uitsluitend door Javanen bewoond, die vooral van de visvangst leven. We waren dan ook getuige van het pellen en drogen van garnalen. Na deze plantage vertrokken we naar de plantage “Frederiksdorp” aan de rechteroever van de Commewijnerivier. Deze plantage herbergt prachtige historische huizen uit de tweede helft van de 18^e eeuw. De plantage is opgeknapt en in eigendom van de heer Hagemeijer, een ex-Trisser. Op plantage Frederiksdorp werd oorspronkelijk koffie en cacao verbouwd. De droogvloer is in z’n geheel intact. Hier genoten we van een heerlijke lunch die door mevr. Hagemeijer en haar medewerkster was bereid. Op de plantage kan men tevens in een klein, exclusief hotel overnachten. Opvallend veel sluisjes, naar Nederlands model, zagen we aan de oever van de rivier om het water richting de plantages door te laten en vast te houden. Na weer een stukje varen zochten we de busjes op en reisden we af naar plantage “Mariënburg” om daar de voormalige suikerfabriek te bezoeken. Deze suikerfabriek in 1882 geopend, was één der modernste ter wereld. Nadien werd omstreeks 1974 de fabriek voor een symbolisch bedrag overgedaan aan de Surinaamse regering. Helaas moest de fabriek omstreeks 1985 haar poorten sluiten. Wie de fabriek operationeel heeft gezien kan tranen in z’n ogen krijgen van het beeld dat je er nu ziet. Verdere info over Mariënburg, zie o.a. de website van de “Stichting Vrienden van Mariënburg. Ook het boek ”Tweemaal Mariënburg” van Cynthia Mc Leod geeft een goed beeld van het leven op en om de fabriek. Omstreeks 17.30 uur waren we weer terug in het Eco Resort.

18 november 2005

Om 08.00 uur vertrokken we richting Nieuw-Nickerie in twee busjes met onze vertrouwde chauffeurs. Het zou een lange rit worden van ruim 240 kilometer. Aan de rand van de stad kregen we enig oponthoud doordat Lionel zijn mobile was vergeten. De mobile werd na kwartiertje nagebracht waarna we onze reis konden vervolgen. Omstreeks 10.00 uur hadden we onze eerste stop in Groningen, waar een kleine versterking voor de maag werd voorgeschoteld. In Groningen vestigden zich omstreeks 1845 zo’n 400 Hollandse boeren uit Groningen en Gelderland, die zich gingen toeleggen op de landbouw en veeteelt, hetgeen volkomen mislukte. De boeren, die gewend waren de handen uit de mouwen te steken, werden tegengewerkt door de plantagehouders, daar zij werkende blanken een slecht voorbeeld vonden voor hun slaven. Op het dorpsplein werd stil gestaan bij de monumenten voor de Hindostaanse immigratie, de Nederlandse boeren, de Surinaamse onafhankelijkheid en de revolutie van 1980. Na een korte stop reden we door tot aan het Coppenamepunt, waar kort werd gepauzeerd, om de benen te strekken en een plasje te plegen. De weg werd vervolgd naar Totness, de hoofdplaats van de provincie Coronie. Daar de lunch nog niet gereed was (we lagen voor op de planning), werd eerst een bezoek gebracht aan de Coroniebank aan de Atlantische Oceaan. Omstreeks 13.30 uur was de lunch gereed, die we gebruikten in het Staats Logeergebouw. Kennelijk was men daar niet berekend op gezelschappen zo groot als de onze. Er was een tekort aan zowel tafels als stoelen, doch dit werd door de groep op een soepele wijze opgelost. Na een uitstekende lunch met kip en vis werd de reis voorgezet naar Nieuw-Nickerie, waar we omstreeks 15.30 uur aankwamen en kwartier maakten in Hotel Ameerali in het centrum van Nickerie. Helaas waren niet alle kamers proper, doch het was slechts voor twee nachten. Een aantal gingen het stadje verkennen en/of het zwembad van het hotel in met z’n merkwaardige melkachtige kleur water. Omstreeks 1820 werden er de eerste woningen gebouwd aan de rechteroever van de Nickerierivier met de naam Nieuw-Rotterdam. De woningen verdwenen echter in de golven evenals na een tweede poging, waarbij het dorp de naam kreeg De Nieuwe Wijk. Uiteindelijk werd aan de linkeroever van de Nickerierivier achter de Zeedijk het dorp Nieuw-Nickerie gebouwd. Nadat we om 20.00 uur nog voor een gezamenlijk diner naar een plaatselijke Chinees gingen, werd om 22.30 uur het hotel weer opgezocht, waarna de meesten vlot daarop de bedden opzochten.

19 november 2005

De verjaardag van Ruud. Om 09.30 uur werd vertrokken naar rijstfabriek van de heer Manglie, waar we omstreeks 10.00 uur arriveerden. Deze fabriek draait continue. De paddi (ongepelde rijst) wordt nagenoeg volledig geautomatiseerd verwerkt tot de rijst in 4 kwaliteiten t.w. hele korrels, ¾ korrels, halve korrels en de rest. Het proces betreft drogen (van 20% naar 12,5% vocht), pellen, polijsten, sorteren naar kwaliteit en verpakken (bulkverpakking). Het systeem van de fabriek levert 15.000 kg per uur af. In Nederland, Zaandam, wordt de rijst bij Manglie N.V. in kleine verpakkingen verwerkt. Het geheel is een voorbeeld van geslaagd particulier initiatief. Vele overheidsprojecten staan hier tegenover in schril kontrast. Twee keer per jaar wordt de rijst ingezaaid en geoogst. Na een bezoek van ongeveer één uur werd vertrokken naar de Prof. Dr. Ali kazerne (het voormalige Prinses Irene kampement) in Nieuw-Nickerie, waar we omstreeks 11.30 uur arriveerden. In deze kazerne werden we zeer vriendelijk ontvangen en in een ontspannen sfeer in twee groepen rondgeleid. Veel was goed herkenbaar, ondanks dat er ook hier sprake was van groot achterstallig onderhoud. Nadat we het kampement gedurende een uur hadden bezocht en er naar hartelust foto’s waren genomen, moesten we afscheid nemen. Een hartelijk afscheid waarbij de dienstdoende commandant werd verrast met de inhoud van de pet, die in de busjes nog even snel was rond gegaan. Een klein gebaar dat zeer gewaardeerd werd. Om 13.00 uur arriveerden we in de dierentuin van Nieuw-Nickerie voor een lunch. Een prima rijstmaaltijd die van start ging met een rondje van Ruud ter gelegenheid van zijn verjaardag. De dierentuin was klein doch best interessant, daar er uitsluitend dieren waren die in Suriname voorkomen. Na afloop van de lunch brachten de busjes ons weer naar het hotel waar ieder zijn gang kon gaan tot 18.00 uur voor het volgende programmapunt. Om 16.00 uur kregen we nog bezoek van een dame, die we ontmoet hadden op de markt en die voor een aantal van ons Kubi stenen in de verkoop had. Kubi stenen komen uit de kop van de  Kubi vis, een zalmachtige en zeer gewilde vis in Suriname. De Kubi stenen kunnen verwerkt worden in sierraden. Om 18.00 uur vertrokken we naar de Zeedijk. De dijk die Nieuw-Nickerie behoedt voor overstromingen uit de Atlantische Oceaan. Het plan was om foto’s te nemen van de ondergaande zon, echter moeder natuur schoof wat wolken voor de zon en zo ging dat feest niet door. Uiteindelijk zijn we naar het meest westelijke punt gereden. Inmiddels was het gezelschap uitgebreid met drie dames en één heer als lifters. Zij liepen stage in het Diaconessenziekenhuis aan de Johan Bodegravenlaan / Ziniastraat, dat destijds met geld dat Johan Bodegraven via TV verzamelde, was gebouwd. Op het meest westelijke punt stond een nagenoeg nieuwe Hindu Tempel, die door een aantal van ons, barrevoets, werd bezocht. Niet vegetariërs mochten binnen tot de gele paal, voor vegetariërs was de gehele tempel toegankelijk. Omstreeks 20.00 uur werd afgereisd naar Nieuw-Nickerie (inclusief onze lifters, die in het centrum werden afgezet), waarna wij de dag besloten met een barbecue in de Dierentuin. Een aantal namen nadien nog één of meerdere djogo’s en anderen zochten meteen de koffer op.  

20 november 2005

Els is die dag de tweede jarige in ons gezelschap. Om omstreeks 10.00 uur werden de busjes betrokken voor de terugreis naar Paramaribo. Omstreeks 11.00 uur werd een korte stop gemaakt in Wageningen, Waar dankzij het verjaren van Els op cake werd getrakteerd. Wageningen is destijds opgebouwd voor de werknemers van de SML (Stichting Machinale Landbouw). De SML is één van de mislukte overheidsprojecten. Internet staat vol van de discussies met o.a. de heer Manglie. Volgens zeggen zou hij de fabriek in een aantal jaren weer operationeel willen krijgen. Hier werd tevens nog even stil gestaan bij het monument van de slavin Alida. Alida, een prachtige slavin, werd door de slavenhoudster Susanna de Plessis een borst afgehakt en deze werd vervolgens geserveerd aan de echtgenoot van de slavenhoudster. Hiermee wilde zij hem straffen voor zijn gedrag. In 1973, ter ere van 110 jaar afschaffing slavernij, werd het beeld opgericht. Jaarlijks vindt op 1 juli de miss Alida-verkiezing plaats en krijgt het beeld een nieuwe lendendoek om. Om 13.00 uur kwamen we weer in Totness aan, waar in het Staats Logeergebouw van de lunch kan worden genoten. Niet eerder echter nadat Lionel met één van de busjes, voldoende stoelen op de kop had getimmerd, opdat deze keer iedereen een stoel had. Na ruim een uur werd vetrokken, een tussenstop aan het Coppenamepunt, waarna om 16.30 uur Paramaribo, het Eco Resort, werd bereikt. De kamers werden betrokken, de koffers werden gedeeltelijk uitgepakt en iedereen was vrij te gaan.

21 november 2005

Een vrije dag, die door de meesten gebruikt werd om de stad te bezoeken en/of de tuin en het zwembad van Torarica op te zoeken  

22 november 2005

Na het ontbijt en het stallen van de koffers werd om 08.00 uur vertrokken richting Albina, een rit van ruim 140 km. De eerste stop was om 10.00 uur bij Stolkertsijver na de brug over de Commowijnerivier. Hier viel het Jungle Commando van Ronnie Brunswijk de politiepost aan op 21 juli 1986. Op de zelfde dag werd ook de militaire post van Albina aangevallen. Enige dagen later werden er veel Marrons door leden van het nationale leger gedood. Het bekendste is het verhaal over Moi Wana, in de buurt van Moengo, waar bijna alle aanwezige ouderen, vrouwen en kinderen (men spreekt over wel 50 personen) werden vermoord. Richting Albina staan aan de linker kant van de weg enige gedenktekens. Om 11.30 uur arriveren we in de Akontoe Velantie kazerne, het voormalige Prinses Margriet kampement. Akantoe Velantie is de naam van een voormalig schip, waarvan het anker bij de kazerne ligt. Evenals in Nickerie, werden we ook hier hartelijk ontvangen en mocht er gefotografeerd worden. Ook hier viel het achterstallige onderhoud bijzonder op. Na een bezoek van ruim een uur en nadat we de pet weer hadden laten rond gaan en de inhoud was overhandigd, werd vertrokken naar het Marimbo park aan de rand van Albina, waar werd genoten van een voortreffelijke lunch. Om 15.00 uur werd vanuit Albina de overtocht begonnen met de Franse veerboot. Het duurde even voordat we van de autoriteiten naar het veer mochten, doch een krachtig zeemanslied van de gehele groep en onder leiding van Harm, zette de ambtenaren in actie en misten wij de boot niet. De overtocht naar Saint-Laurent-du-Maronie verliep vlot en probleemloos. Opvallend was dat velen de oversteek met een korjaal maakten en daarmee de plaatselijke autoriteiten negeerden. In Saint-Laurent hadden we niet veel tijd om onze kamers te betrokken van het Star hotel, daar om 16.30 uur de bus gereed stond om ons naar Camp de la Transportation te brengen. Van hieruit werden de Franse delinquenten over de Franse kolonie verspreid en moest men keihard werken om dit overzeese departement tot ontwikkeling te brengen. De bekendste gevangenen waren de voormalig legerofficier Dreyfus en Henri Charrié (Papillon). Tussen 1852 en 1953 zaten er ongeveer 70.000 veroordeelden in de strafkampen. Tijdens de rondleiding, die zeer traag verliep doordat de Franse gids zich kennelijk graag liet horen en de Nederlandse vertaling te wensen overliet, gaven een aantal aanwezigen de moed op en wilden vertrekken. Doch deze gevangenis was een echte, daar de gids de deur op slot had gedaan. De sleutel bracht voor een aantal de uitkomst. Voordat er werd vertrokken voor het diner, maakten een aantal van ons nog gebruik van het zwembad (! Ook hier een zwembad !). Om 19.00 uur was iedereen in Le Toucan aanwezig, waar genoten werd van een prima maaltijd, met de mogelijkheid om er een flesje wijn bij te drinken naar goed Frans gebruik. Na afloop van het diner werd te voet naar het hotel gegaan, waarbij de meesten, na nog een pilsje bij de buren, het bed opzochten.    

23 november 2005

Deze dag begon bijzonder slecht, daar tijdens het ontbijt Doetie Dijkstra naar het hospitaal moest worden gebracht. Het resulteerde erin dat Doetie en Geert later in de middag per afzonderlijke korjaal naar Albina werden gebracht, waar een taxi gereed stond om hen naar het Eco Resort te brengen, waarna ze donderdag vervroegd met de KLM afreisden naar Nederland. Heel erg spijtig. Alle lof voor Peter en Pieter, die voor een uitstekende opvang en begeleiding van Doetie en Geert hebben gezorgd. De overigen waren tot 12.00 uur vrij en maakten er van gebruik om Albina, de markt en het zwembad te bezoeken. Om 12.00 uur was er een lunch bij Chez Titi in de vorm van baquette’s (zo’n 40 cm. lang) met tonijn, ham/kaas en rauwkost. Daar de pont naar Albina pas om 17.00 uur vertrok, had Peter een paar korjalen geregeld teneinde om 13.30 te kunnen vertrekken. De eerste korjaal met een gloednieuwe motor weigerde echter, waarna haastig vervangend vervoer werd geregeld om het tijdverlies te beperken. Uiteindelijk was iedereen om 14.30 uur terug in Albina waar de busjes klaar stonden voor de terugweg via Moengo, langs het huis van Ronnie Brunswijk. Kort hierna werden we door de taxi van Doetie, Geert en Pieter voorbij gereden, die hun watervoorraad bij één van de busjes nog even aanvulden. Om 16.00 uur was er weer een korte stop bij Stolkertsijver en kwamen we omstreeks 18.00 uur weer aan bij ons hotel, waarbij de meesten lichtelijk geradbraakt waren als gevolg van de zeer slechte toestand van de wegen.

24 november 2005

Dit was een vrije dag met een facultatief programmapunt, namelijk een bezoek aan het voormalig Prinses Beatrix kampement, de huidige Ayoko kazerne, het Opleidings Centrum. Ayoko is de naam van een militair van Indiaanse afkomst. Ongeveer de helft van de deelnemers maakte gebruik van deze mogelijkheid. De overigen zochten de stad op en/of zochten rust en koelte bij het zwembad van Torarica. Omstreeks 09.30 uur was het vertrek, nadat Pieter eerst een getekende verklaring in de Memre Boekoe kazerne moest halen (en die er ook nog voor moest betalen). De verklaring van toegang was eigenlijk alleen voor de Militaire Cola Kreek. Maar omdat Pieter volhield dat ze geen zwemspullen bij zich hadden en het toch echt de bedoeling was om uitsluitend de kazerne te bezoeken, werd er na lang nadenken door de betreffende kapitein “Rondleiding” op de verklaring geschreven. Toen vertrok het busje dan eindelijk naar de Ayoka kazerne. In het laatste gedeelte vanaf de hoogte van de brandweer kazerne van het vliegveld, waar vroeger het eerste aluminium vliegtuig lag, ging het weer over een weg met veel kuilen en iedereen had weer het vertrouwde gevoel van vroeger in de drie tonner van links naar rechts geslingerd te worden. Men werd er zeer hartelijk ontvangen en rondgeleid door sergeant Jeffrey. Deze kazerne zag er het beste uit van alle kazernes en veel was duidelijk herkenbaar, zoals de slaapzalen, de keuken (waar Hans zijn domein terug zag), de eetzaal en het wachtgebouw aan de ingang. Ook de Cola Kreek was aanwezig met zijn spoorbrug. Bij de Cola Kreek had men wat gebouwtjes geplaatst (vier palen en een puntdak), waar tegenwoordig cursus wordt gegeven. Na afscheid te hebben genomen werd voor de lunch afgereisd naar Lelydorp. Voorheen heette dit dorpje Kofidjompo (Kofi sprong weg, dat verwijst naar de ontsnappingen van de slaven). Tijdens het gouverneurschap van Ir. Cornelis Lely (1902 tot 1905) is een start gemaakt met de bouw van de spoordijk die met een totale lengte van 173 kilometer liep van Paramaribo naar de goudgebieden tussen de Boven-Surinamerivier en de Boven-Marowijnerivier. Bij de aanleg van het stuwmeer verdween en groot deel naar de bodem van het meer en eindigde de spoorlijn in Brownsweg. Nu ligt de spoorlijn nog te roesten tussen Onverwacht en Brownsweg, via Republiek, Zanderij, Berlijn, en Kwakugron. Bij Onverwacht werd nog even gestopt om wat kiekjes van het roestende materieel te maken, waarna snel Lelydorp werd bereikt en van de lunch werd genoten. Omstreeks 14.00 uur was het busje weer terug bij het Eco Resort en gingen ook zij de stad in of genieten van de rust en koelte bij Torarica. Voor de rest van de dag was ieder vrij.

25 november 2005

Srefidensie, het grote feest ter gelegenheid van 30 jaar onafhankelijkheid van Suriname. Het was een enorme drukte in de stad en de meeste van ons hebben zich daaraan toegevoegd. Gezellig druk, waarbij de djogo’s in grote aantallen al vroeg open werden gemaakt. Nagenoeg iedereen heeft de parade gezien, met o.a. een groep Nederlandse mariniers, Franse legionairs, vanuit het Surinaamse leger de landmacht, de luchtmacht, de marine, mariniers een corps bestaande uit dames, de M.P. en de politiemacht. Toen dit alles voorbij trok in verzorgde uniformen, blinkende helmen en gepoetste schoenen, moest ik terug denken aan de slecht onderhouden kazernes. Wat een tegenstelling, doch daar zullen de genodigden wel niet geweest zijn. Persoonlijk had ik het genoegen om een paar prominenten te zien en vanaf zeer dichtbij te kunnen fotograferen. Allen met een achternaam die met een “B” begint (de “B” van boef), te weten in chronologische volgorde: de vrienden Desi Bouterse en Ronnie Brunswijk en tenslotte Jan Peter Balkenende. De avond van de 24^ste hadden enkelen van ons Jan Peter gesproken bij ’t Vat en hadden hem aangesproken over de Tris. Dit zei hem echter niets, tot frustratie van de Ex-Trissers. Terug naar de parade. Deze werd afgesloten met een tocht rond het Onafhankelijkheidsplein, van alle militairen, voertuigen en scouts. In de achterste linies liep een ex-Trisser mee met de Surinaamse en Nederlandse vlag, Bert Meuleman. Heel opvallend en zeer merkwaardig, doch hij deed dit ongetwijfeld zonder enige toestemming. Tot besluit was er een landing op het Onafhankelijkheidsplein van twee maal vijf parachutisten van het Venezolaanse leger. Bij de eerste vijf ging het volgens plan en nagenoeg op de middenstip. De tweede vijf kregen een probleem als gevolg van een windstilte. Nummer één en twee haalden het plein, waarbij de tweede voor wat paniek zorgde door bijna tussen de toeschouwers te landen. Nummer drie kwam in een straat achter het plein en de laatste twee hebben we niet meer gezien daar zij ver van het plein afdreven. Het feestvertier ging door tot in de late uurtjes.

26 november 2005

In de voormiddag werd het uitrusten van de feestelijkheden. Om 15.30 uur was het vertrek uit het Eco Resort om omstreeks 16.00 uur in te schepen op de Lady Blue, een zeer ruime en complete boot van eigenaresse Rieke. Onze kapitein was Henry, kok Ganesh, en barmoeder Yvonne met hulp van John. Tevens was er een professionele D.J. aanwezig: Glenn. De tocht met de boot op de Surinamerivier was een verademing ten opzichte van het vervoer in de busjes over de hobbel wegen. We werden verrast met een uitstekend warm buffet, waarbij tot besluit twee enorme taarten konden worden aangesneden. Eén taart met het Tris-logo en een tweede taart met het logo van Sun & Forest. Jan en Bertien (paars drie voor de ingewijdenen), waren de geestelijke ouders van deze boottocht en mochten het genoegen proeven om de taarten aan te snijden. Het is bij een halve gebleven, gezien de omvang van deze twee taarten. De tocht ging naar Overbridge, een vakantiedorp, een stuk voorbij Paranam. Tijdens deze tocht genoten we niet alleen van het buffet, doch ook van de muziek, onze dans en de prachtige sterrenhemel. Zoals we op de tour gewend waren, ook hier waren alle niet alcoholische drankjes gratis en moest er voor bier, rum en whisky gedokt worden. Er zijn heel wat djogo’s, rum-cokes en whisky-sprite’s doorheen gegaan, hetgeen aan de sfeer en de dansjes tot en met een polonaise goed te merken was. Lionel ontpopte zich als een heerlijke entertainer met play-backshows en dansjes. Omstreeks 00.30 uur kwamen we aan te Overbridge en omstreek 01.30 uur lag iedereen in de juiste hut. Daaraan voorafgaand vonden er nog wat verhuizingen plaats en werden wat mensen van hun bed getild, moesten zich weer aankleden en moesten verhuizen. Dat geheel kon echter de pret niet drukken.

27 november 2005

In Overbridge waren we met twee echtparen in één huisje (woon- slaapkamer, open keukentje douche/toilet en airco) ondergebracht en de “vrijgezellen” met twee, drie of vier in een huisjes. Deze indeling was soepel en zonder problemen tot stand gebracht. Helaas was niet iedereen gewend aan een onverwachte snurker. Om 09.00 uur stond het ontbijt gereed, waarna om 10.00 uur werd vertrokken naar de Jodensavanna. De Afobakaweg wordt ook wel een Wasuma genoemd. Dit betekent letterlijk wasvrouw, maar men bedoelt er mee “Wasbord” Bij zo’n busrit denk je weer met weemoed terug aan de Lady Blue. Onderweg passeerden we een Indianendorpje “Powaka” in het savannezand. Het betrof Arowakken die van de visvangst leven. Vervolgens moest de Surinamerivier worden overgestoken naar Pierre Kondre. Het plan was om dat met beide busjes te doen, doch doordat er wat militaire voertuigen en voertuigen van landsbosbeheer aankwamen, die ons laconiek voorgingen, konden we naar de eerste boot fluiten. Afspraak werd, we gaan met één busje en het gehele gezelschap met de volgende boot over, hetgeen lukte. Vanaf Pierre Kondre naar de Jodensavanna was het 10 minuten rijden, dus werd er gependeld. De Jodensavanna is één van de eerste koloniale nederzettingen in Suriname. Halverwege de 17^e eeuw begonnen gevluchte joden uit Brazilië zich hier te vestigen. Een prachtige ligging op heuvels aan de Surinamerivier. Er zijn nog overblijfselen van een synagoge en twee Joodse begraafplaatsen. De Jodensavanna is het hart van de Surinaamse economie geweest. Na een bloeiperiode van ruim honderd jaar kwam er groot verval en trokken de bewoners weg. Tijdens de tweede wereldoorlog werd er een interneringskamp ingericht voor vermeende NSB-ers uit voormalig Nederlands-Indië. Na het inkopen van een aantal verse ananassen kwamen we om 14.30 uur weer aan de overkant en hadden we om 15.30 uur een verlate lunch in Overbridge. Tot 20.00 uur waren we vrij en kon genoten worden van een zwempartij in de Surinamerivier, achter de netten om de piranha's tegen te houden. Tenslotte om 20.00 uur een maaltijdsoep, een drankje en werden de bedden weer opgezocht.

28 november 2005

Na het ontbijt vertrokken we om 10.00 uur richting Brownsberg. Naast Lionel was er versterking voor de ondersteunings-groep door Erroll en Erna (de kokkin). De Afobakaweg was geheel gehuld in een mist van stof. Na een zeer korte stop bij de afslag naar Klaaskreek (één van de migratiedorpen voor bewoners uit het gebied van het stuwmeer) arriveerden we omstreeks 12.00 uur bij het voormalige kampement. Naast de funderingen stond het wachthuisje nog overeind en werd er een nieuw gebouw ingericht. Het plan is om het kampement opnieuw in te richten als politiepost of militaire post. Dit in verband met de criminaliteit (illegale Brazilianen) in deze omgeving als gevolg van de goudwinning. De goudwinning is tevens een plaag voor de plaatselijke bevolking. Kreken vervuilen door het gebruik van kwik, waardoor de vissen sterven en het drinkwater soms van ver moet worden gehaald. Van de twee ambtenaren op het kamp mochten we naar hartelust fotograferen als we hen maar niet op de foto zouden zetten. Na een bezoek van een klein uur vertrokken we richting Brownsberg, het natuurpark op 112 km. ten zuiden van Paramaribo op de ruim 500 meter hoge Mazaroniplateau. Vanuit Brownsweg kwamen we via een slingerweg van 9,5 km op het park. Hier logeerden we op een soortgelijke wijze als in Overbridge. Er was echter gebrek aan water aan het eind van de lange droge tijd waardoor beperkt gebruik gemaakt kon worden van de douches. Hier vond er nog een ontmoeting plaats met Nederlandse militairen die de marathon in Paramaribo hadden gelopen ter gelegenheid van het onafhankelijkheidsfeest. Ook zij wisten niets van de Tris. Er werd besloten om voor de lunch een wandeling te maken naar de Leo Val. Heel snel na het vertrek kwamen we een paar white face monkeys tegen. Helaas leverde de waterval weinig water op, doch de wandeling door het woud met z’n vogels en vlinders was al de moeite waard. Op de terugweg werden we begeleid door het gebrul van brulapen, zonder dat we ze konden spotten. Om 16.30 uur was iedereen in het kamp retour en konden we om 17.00 uur beginnen aan een verlate lunch. In goed overleg werd besloten het diner die avond te schrappen en het te doen met wat hartigheidjes. In de avonduren werd nog een sjoelwedstrijd gehouden om de titel Brownsberg Tris Miss- of Mister-Shovelboard 2005. Er waren 22 deelnemers waarvan 8 dames en 14 heren. De hoogste score kreeg de Miss of Mister titel, daarnaast was er een 1^e en een poedelprijs in zowel de dames- als de heren-poule. Uitslag heren: Poedel (14^e) Gerard, 24 ptn; 13^e Atze, 27 ptn; 11^e/12^e Ruud en Rocky, 28 ptn; 10^e Lionel, 29 ptn; 9^e/8^e Kees en Ton, 30 ptn; 7^e Herman, 35 ptn; 6^e Pieter, 36 ptn; 5^e Jan, 42 ptn; 4^e Aad, 43 ptn; 3^e Harm, 46 ptn; 2^e Lei, 49 ptn en winnaar bij de heren Erroll, 50 ptn. Uitslag dames: Poedel (8^e) Annette, 11 ptn; 7^e Annemie, 15 ptn; 6^e Josephien, 27 ptn; 5^e Bertien, 29 ptn; 4^e Merion, 32 ptn; 3^e Elly 37 ptn; 2^e Tineke 53 ptn en daarmee winnaar bij de dames, daar de algemeen winnaar uit de damespoule kwam. Brownsberg Tris Miss-Shovelboard 2005: Wilma met 64 ptn. De prijsuitreiking zou de volgende dag volgen tijdens het ontbijt Het tournooi was om 23.30 uur afgelopen, waarna ieder zijn bed opzocht.  

29 november 2005

Het ontbijt stond klaar om 09.00 uur. Tijdens het ontbijt werden de vijf prijswinnaars van het sjoelen bekend gemaakt en werden de prijzen en één bloem uitgereikt. Het vertrek van Brownsberg stond op 10.00 uur doch als gevolg van het watergebrek vroeg de vaat en het prepareren van de lunch veel tijd, waardoor om 11.30 werd vertrokken naar Atyoni nabij Pokigron. De busjes maakten om 13.15 uur een kleine stop bij de Poederberg, een berg met gesteente dat magnesium-houdend is, waarna om 14.30 uur Atyoni werd bereikt. Atyoni is de grensplaats tussen weg en water waar de korjalen voor ons klaar lagen. Na een heerlijke lunch werd om 15.00 uur in drie korjalen gestapt waarna om 16.00 uur Jaw Jaw Soela werd bereikt. Gezien het lage water (6 meter lager dan het kon zijn) waren er echter wel enkele hindernissen te nemen alvorens ons laatste kamp te bereiken. Tijdens deze tocht werden we verrast door een echt tropisch buitje, kort maar krachtig. Na het betrekken van onze hutten (weer met meerderen in één hut) werd nog heerlijk in het stromende water van de Midden-Surinamerivier geploeterd. De hutten waren volledig van natuurlijk materiaal met een harde lemen vloer. Zeer fris en luchtig, waarbij de geluiden van de dieren uit het woud als muziek in de oren klonken. Om 20.00 uur werd genoten van het diner en de avond werd afgesloten met een dans- en drum-avond door de lokale bevolking. Als je de dames ziet dansen vraag je je af of ze wel botten in het achterwerk hebben en of het niet uit elastisch materaal bestaat. Heel knap zoals zij dat beheersen. En ook wij kwamen er niet onderuit om mee te dansen. Omstreek 24.00 uur hadden de meesten hun bed en klamboe opgezocht. Dit was de eerste en laatste keer dat een klamboe moest worden gebruikt.  

30 november 2005

Om 08.00 uur werd iedereen verwacht voor het ontbijt, waarna om 09.30 uur een dorpswandeling door Jaw Jaw werd gehouden. Dit dorp wordt bewoond door Saramakaner families. De bewoners waren zeer vriendelijk, doch het hen fotograferen werd niet op prijs. Ondanks dat de bewoners katholiek zijn houden ze er ook nog gewoontes op na uit hun vroegere cultuur. Zo kon je er aantreffen een medicijnman met een offerplaats. Om 11.00 uur waren we weer retour en konden we nog even genieten van het heerlijke water van de Midden-Surinamerivier. Om 13.00 uur werden de korjalen weer opgezocht en gingen we weer richting Atyoni om onze busjes op te zoeken. Een laatste proef op het wasbord richting Paramaribo. Alvorens de bus in te stappen werd er nog een lunch geserveerd en zagen we nog één van de lifters uit Nickerie op weg naar Jaw Jaw, de enige lifter (de overigen waren lifsters). Na het nodige laveerwerk tussen de kuilen door en een ruime stop in Brownsweg kwamen we om 18.30 uur aan in het Eco Resort. De dag werd om 21.30 uur besloten met een diner in dezelfde straat als het Eco Resort, de Cornelis Jongbawstraat. Bij wijze van uitzondering waren tijdens dit diner alle drankjes, ook de alcohol houdende voor rekening van Sun & Forest. Helaas misten we tijdens dit diner Cees en Ton, die de uitnodiging voor het diner hadden gemist. Omstreeks 23.30 uur en na wat toespraakjes was het einde oefening, waarna een enkeling nog ’t Vat opzocht alvorens het bed op te zoeken.  

01 december 2005

De dag van het vertrek was iedereen vrij. De meesten zochten de stad nog even op voor wat laatste inkoopjes en/of het zwembad van Torarica. Om 16.00 uur vertrokken we, met uitzondering van Cees en Ton (zij waren zo slim geweest om nog een weekje rust te nemen), naar het vliegveld, nadat Lionel en zijn team bedankt werden voor de uitstekende begeleiding. Op de luchthaven aangekomen, kregen we een afscheidscadeau van moeder natuur in de vorm van een enorme plensbui, doch het dak van de hal hield ons droog. Helaas had het inchecken de nodige voeten in aarde, daar we als groep werden ingecheckt. De grondsteward leek wel een leerling. Nadat hij er meer dan een uur over deed en incheckkaarten ontbraken en andere dubbel waren, kwam een collega te hulp door de bagage in te nemen. Wij stonden als groep, zo’n beetje als de plaatsten in de hal. Het gevolg was dat niet alle echtparen bij elkaar zaten, hetgeen in het vliegtuig vlot werd opgelost. Om 21.15 uur, met enige vertraging, begonnen we aan de vlucht over zo’n 7600 km.

02 december 2005

Ondanks de vertraging kwamen we nagenoeg op schema aan. De vele controles die we op Schiphol kregen, waren zeer tijdrovend met als gevolg dat de groep wat uit elkaar raakte. Helaas. Tenslotte: Dank aan Pieter Nijdam voor het verzorgen van het voor- en natraject. Dat is best een klus geweest. Dank aan de organisatoren van Sun & Forest en in ’t bijzonder aan onze voortreffelijke gids Lionel. Het was een trip om niet te vergeten en niet te missen. 

Ton Mooij,

(C-Cie 1964)

Van de lichting 66-3 zijn we op zoek naar de volgende personen! 

Patrouille herinneringen 1967 

Herinneringen, aan de patrouille welke de 2^de groep, van het 3^de peloton C-Cie 1966 moest maken van maandag 6 t/m vrijdag 10 mrt 1967 vanuit het kampement in Brownsweg. De duur van deze patrouille liep uit  tot en met donderdag 16 mrt.

(Deze herinneringen heb ik opgeschreven aan de hand van bewaarde brieven van mij aan mijn vriendin, welke inmiddels 37 jaar mijn vrouw is)

Wie waren er mee. Voor zover ik me kan herinneren waren de deelnemers aan de patrouille:

Fons ter Stege, Hans(?) Sterk, Ben Molder, Jan van Breenen, Ton van Gent, Bagaloe, Jacques de Bruin, van Tilburg, Hans Schoemaker,  H. Tieltjes en Atze Glas.

Uitrusting: We vertrokken in de ons bekende uitrusting. (Gevechtspak, ransel met voedsel voor vijf dagen en reserve kleding, jungle-boots, karabijn (met wat munitie voor noodgevallen), twee rookgranaten (ook voor noodgevallen), verbandtas gedragen door Fons ter Stege, kapmessen, tandoezeil, klamboe en deken opgerold in tentzeil. Verder een kompas en ook waterzuiveringstabletten. Instructie zeer summier middels een vage kaart en patrouille opdracht.

Maandag 6 mrt

S’Morgens gestart vanuit het kampement, zonder van Tilburg en Bagaloe welke nog met verlof in Paramaribo waren, ca 10 kilometer langs de spoorlijn naar een daar gelegen dorp gelopen. In de buurt van dit dorp hebben we s’avonds een onderkomen ingericht en werden van Tilburg en Bagaloe door de luitenant Peter Haks en chauffeur (Klok?) bij ons gebracht.

Dinsdag 7 mrt

Vanaf het dorp waar we overnacht hadden zijn we langs een gekapt pad door het oerwoud gaan lopen. We moesten ca 15 à 16 kilometer afleggen om een bivakplaats aan de Miendrinietti-rivier te bereiken. Het weer was die dag erg slecht, veel regen gehad waardoor het pad glad en glibberig werd. Zonder verdere moeilijkheden werd de bivakplaats bereikt.

Woensdag 8 mrt

Op deze dag begon in feite het echte werk. We moesten in twee dagen een doorsteek van ca 14 kilometer maken. Het pad moest door ons zelf worden gekapt. We mochten cq konden hier twee dagen over doen. We zouden dan een gekapt pad, wat ooit door mensen van Bruynzeel gekapt zou zijn, moeten kruisen. (Dit stond in de patrouille opdracht) Na op het kompas de goede stand te hebben gezet vertrokken we vol goede moed. Ondanks enkele hindernissen, bv omgevallen bomen welke overwoekerd waren met lianen, schoten we deze dag behoorlijk op.

Donderdag 9 mrt

Na het bivak te hebben opgebroken vertrokken we met minder goed weer. Het regende af en toe. Reeds snel bleek dat het terrein steeds zwaarder werd. We zaten in de uitlopers van het Kraboedouin-gebergte en daardoor moesten we hellingen nemen welke naast flink begroeid ook nog eens glad waren. Het tellen van de passen, dat moest gebeuren om de afgelegde afstand in de gaten te houden, werd dan ook steeds moeilijker. Halverwege de middag, toen het tijd werd om een bivak op te slaan, hadden we het pad, wat in de opdracht stond beschreven, nog niet gevonden. In gezamenlijk overleg werd besloten om toch maar een bivak op te slaan en de volgende morgen vroeg verder te gaan in de hoop snel het pad te zullen vinden. Die nacht hebben we zeer slecht weer gehad. De wachtlopers, ook dat moest gebeuren, konden het kampvuur niet brandende houden. In die nacht zakte ik door mijn “tampatje”, dat van slapen kwam niet zoveel terecht die nacht.

Vrijdag 10 mrt

Aan het eind van deze dag zouden we terug moeten zijn in het kampement. Maar daar zag het die morgen niet naar uit. Na onze doornatte spullen weer zo goed mogelijk te hebben ingepakt, gingen we op weg. Op dezelfde kompasstand liepen we al hakkend en passen tellend een flink eind door. Het terrein was opnieuw erg zwaar. Grote rotsblokken moesten gepasseerd worden en ook kleine tot grotere waterstromen moesten worden genomen. Bij de passage van een van die stromen, verdween een groepslid kopje onder. Om ca 12.00 uur zijn we gestopt, we hadden toen het “beloofde” pad nog niet gevonden. Op dat tijdstip hadden we terug moeten zijn. In de instructies stond vermeld dat als je niet op tijd terug bent, dat je dan ter plekke moet blijven en niet verder moet gaan dwalen. We hebben daar een bivak opgeslagen aan de oever van een kreekje. Inmiddels dreigde onze voedselvoorraad op te raken. Om die reden zijn we zuiniger aan gaan doen met het nog aanwezige eten. Zelf waren we niet zeker van onze positie, immers door het slechte weer en het moeilijke terrein, wisten we niet of we te ver of nog niet ver genoeg hadden gelopen. Vanaf dat moment moesten we wachten tot men ons ging zoeken. (Ook dat stond in de instructies) De start van een dergelijke zoekoperatie start nadat een patrouille 24 uur na het tijdstip dat men binnen had moeten zijn. Dus in ons geval  zaterdagmiddag 11 mrt. Men geeft dan opdracht aan een vliegtuig om in het gebied te zoeken. Iets wat in die tijd nog wel wat voeten in de aarde zal hebben gehad. Veel eerder dan zondagmorgen behoefden we niks te verwachten. Gelukkig was het weer beter geworden en konden we onze kleren en verder toebehoren wat laten drogen. Ook hebben we het bivak groter dan normaal gemaakt. Er werd een behoorlijk kale plek gemaakt. Middenin lieten we een boom staan om als uitkijkpost te fungeren. We maakten zelfs een tafel en primitieve zitbanken. Met daarboven een dak van (palm-) bladeren. Onze kapmessen waren inmiddels behoorlijk bot geraakt waardoor het kappen werd bemoeilijkt.

Zaterdag 11 mrt

Die morgen zijn we met z´n allen wat langer blijven liggen en daarna hebben we verder gewerkt aan de open plek in het oerwoud. Er waren toen nog twee zakjes rijst en enige toespijs. Enkelen hadden ook nog wat kaki’s bewaard. Eén zakje rijst hebben we die dag gebruikt. Iemand had, misschien had hij een voor uitziende blik, wat visgerei bij zich. In het kreekje hebben we getracht vissen te vangen. Er werden slechts drie kleintjes gevangen. Deze werden door kok Bagaloe vakkundig bereid. Die dag kregen enkele het te kwaad met het ontbreken van sigaretten om te kunnen roken. Schoemaker ging zover om gedroogde bladeren te verkruimelen en in een vloeitje te rollen, maar dat beviel hem niet zo goed. Ton van Gent sloeg zich met een kapmes in het been. Boven zijn knie was een flinke jaap ontstaan. Ik heb die verwonding zo goed mogelijk met enkele “zwaluwstaartjes” gehecht en verbonden. (Hij heeft er, zo heb ik gehoord wel een litteken van overgehouden.)                           

Zondag 12 mrt

Iedereen was die ochtend vrij vroeg op. Gehoopt werd dat er spoedig geronk van een vliegtuig te horen zou zijn. Afgesproken was dat van Tilburg met de rookgranaten in de boom, die we hadden laten staan, zou klimmen bij nadering van het vliegtuig en de granaat tot ontbranding zou brengen. Inmiddels was het weer gaan regenen. Pas tegen twee uur in de middag hoorden we een vliegtuig aankomen, snel klom van Tilburg  in de boom. Ik riep tegen hem dat hij de granaat moest vastzetten, maar hij zei dat hij de granaat wel kon vasthouden. Toen hij de granaat  tot ontsteking bracht werd die snel heet en moest hij hem laten vallen. Hierdoor verbreidde de rook zich op de grond. Wij zagen het vliegtuig wel maar helaas zag hij ons rooksignaal niet. 

In afwachting van een nieuwe passage van het vliegtuig ging van Tilburg met de tweede rookgranaat naar boven. Nu zette hij de granaat wel vast.

Na drie kwartier verscheen het vliegtuig weer, helaas weigerde de tweede rookgranaat. Dus geen rook en dus werden we niet opgemerkt door het vliegtuig. Voor iedereen betekende dit een flinke teleurstelling. Het laatste zakje rijst werd bereid en iedereen kreeg een stuk kaki. Er waren toen nog 4 kaki’s over voor 11 man. We gingen met een hongerig gevoel de nacht in. Ons bivak was inmiddels door de steeds aanhoudende regen veranderd in een modderpoel. In de nacht van zondag op maandag  heeft het zo verschrikkelijk geregend dat het waterpeil van het kreekje zeker twee meter steeg waardoor het water onder de tandoe- zeilen doorliep. Het was opnieuw onmogelijk om het vuur aan te houden.

Maandag 13 mrt

Mede door het slechte weer en de doornatte spullen was iedereen vroeg op. We hoopten dat het vliegtuig weer gauw over zou komen. Een eerste bezigheid was om zo snel mogelijk weer vuur en dus rook te maken, dat lukte uiteindelijk. Gelukkig was het weer opgeknapt en scheen de zon. We hebben toen al  onze (witte)dekens en andere spullen te drogen gelegd om de omgehakte bomen van ons bivak. We hoopten dat deze witte dekens goed zouden afsteken tegen de groene ondergrond. Na enige tijd hoorden we een vliegtuig zoeken, maar niet in onze nabijheid. Doch plotseling daar was het en men had ons ook opgemerkt. Hij vloog een paar keer over ons bivak en tipte met de vleugels ten teken dat hij ons gezien had. Het vliegtuig vloog toen weer weg. Rond 13.00 uur was het terug. Er werden toen vier pakketten naar beneden gegooid, waarin nieuw voedsel. Iedereen was dolblij, zo erg zelfs dat Schoemaker van zijn stokje ging. Gelukkig konden we de pakketten snel vinden. Een pakket was stuk gevallen, maar veel spullen waren nog wel bruikbaar. De inhoud van de pakketten bestond o.a. uit: rijst, rund- en varkensvlees, gehaktballen, sardientjes, snoepgoed, sigaretten, melk, koffie, suiker, zout en groenten. Verder was er een bericht bij dat er zoekpatrouilles op weg waren gegaan en dat die in de loop van de dinsdag bij ons hoopten te zijn. Ook werden er enige instructies gegeven, oa meer rook maken en dat we middels geweerschoten moesten antwoorden zodra we een schot van hun kant zouden horen. Ook moesten we een kruis van tandoezeilen maken ten teken dat we de pakketten gevonden hadden. Onze kok heeft toen een overvloedige maaltijd bereid, dat leverde bij sommigen pijn in de buik op. We gingen nu met een heel ander gevoel de nacht in.

Dinsdag 14 mrt

Bij het opstaan konden we nu weer lekker eten. Ook deze de middag namen we het ervan. We wachten op de dingen die gingen komen. Toen we rond 13.00 uur nog niks geen schoten hadden gehoord werden we wat onrustig. Tegen 14.00 uur hoorden we het eerste schot. Ik heb toen snel m’n karabijn geladen en een schot gelost. Om het kwartier moest ik nu een schot lossen, daarbij heb ik nog getracht op apen te schieten welke in de bomen voorbij kwamen. Rond 14.45 uur hoorden we stemmen uit het oerwoud en om ca 15.00 kwamen ze uit het bos te voorschijn. Als eerste kwam onze compagniescommandant kapitein Tussen- broek te voorschijn welke direct een telling uitvoerde om te zien of iedereen er was. Verder waren Joop Jansen, Robbie Verhoeve, een gewondenverzorger, een telegrafist en drie inlandse dragers van de partij. Men was erg blij dat we compleet en gezond werden aangetroffen. De telegrafist installeerde z’n radio en verzond een bericht naar de stad. Duidelijk was dat men in het kampement en in het PBK behoorlijk in spanning had gezeten. De COTRIS (de kolonel), de legerpredikant en aalmoezenier waren naar Brownsweg gekomen. Dit vooral omdat men ons op de zondag niet hadden gevonden. Had men ons op maandag niet gevonden, dan was de familie in Nederland ingelicht. In totaal waren er zeker vijftig man ingeschakeld om ons te zoeken. Vast kwam te staan dat we ca 5 kilometer te ver waren gelopen en dat we dus het Bruynzeel-pad wel gekruist hebben maar niet opgemerkt hadden. Later bleek dat dit pad zo overwoekerd was dat het ook niet opgemerkt kon worden. De kapitein, Robbie, de gewondenverzorger en de inlanders zijn toen gelijk weer vertrokken. Joop Jansen en de telegrafist bleven bij ons. De opdracht was om de volgende morgen vroeg te vertrekken langs de route welke de zoekpatrouille was gekomen.

Woensdag 15 mrt

s’Morgens om 07.00 uur zijn we gestart voor de terugtocht. We hebben toen ca 8 km gelopen naar een punt waar de zoekpatrouille een bivak had gehad. O.a. de hangmat van Joop en de telegrafist waren daar. Op dat punt brachten we de laatste nacht door.

Donderdag 16 mrt

Die dag moest er nog ca 16 kilometer worden afgelegd. Dit werd voor ons de zwaarste dag van heel de patrouille. De bepakking werd steeds zwaarder, althans zo voelde dat. Ook moest de radio van de telegrafist mee gesjouwd worden. We moesten naar een punt waar auto´s klaar zouden staan om ons naar het kampement terug te brengen. Gelukkig kwam Robbie Verhoeve en Feller ons tegemoet met een stuk of vijf maten uit het peloton. Die namen bepakkingstukken van ons over waardoor het voor ons veel beter ging. Het lopen werd ook bemoeilijkt doordat van enkelen de jungle-boots waren versleten en op gymschoenen moesten lopen. Iedereen was blij toen we om ongeveer 13.30 uur op het kampement arriveerden. De rest van het peloton stond ons op te wachten, ook zij waren blij dat we weer gezond en wel terug waren. s´Avonds hebben we met z´n allen een feestje gebouwd, hoewel niet lang omdat een ieder toch wel naar een goed bed verlangde. "Achteraf" Ik heb mij altijd verbaasd dat ik, als verantwoordelijke, nooit iets gehoord heb over het feit dat we verdwaald waren geraakt. Ik ben daar nooit op aangesproken. Vele jaren later, bij de afscheidsreceptie van Robbie Verhoeve die toen met pensioen ging, heb ik  gehoord waarom. De patrouille had nooit op deze manier gelopen mogen worden. Het had in omgekeerde richting gedaan moeten worden. Dus eerst het Bruynzeel-pad, dan de doorsteek van 14km, dan vanaf de rivier naar de spoorlijn en langs de spoorlijn weer naar het kampement. Omdat onze twee Surinaamse groepsgenoten het weekend voorafgaande aan onze patrouille op weekend verlof waren, heeft men besloten om de patrouille  te laten lopen zoals boven omschreven. Ook hoorde ik toen dat men al min of meer verwacht had dat we niet op tijd terug zouden zijn. In de huidige tijd met GPS, satelliet-telefoon of welke moderne communicatiemiddelen dan ook, is het niet voor te stellen dat men ons toen, slechts uitgerust met twee rookgranaten, het bos in stuurden (zowel letterlijk als figuurlijk)

Gerkesklooster, sep 2005

Atze Glas

In deze 18 daagse reis is inbegrepen:

· (9x) Overnachting in Paramaribo in Hotels op basis van 2 persoon kamers voorzien
  van douche en toilet
· Verzorging in Hotel op basis van logies en ontbijt.
· Vervoer in een lokale coaster- of minibus met airconditioning.
· De excursies zoals omschreven.
· Verblijf in lodges op tourdagen op basis van volpension
· Retourvlucht: Amsterdam - Paramaribo per KLM
· Luchthavenbelasting
· Brandstoftoeslag
· Lokale begeleiding door een deskundig Nederlands sprekende gids en Tourbegeleider voor
  de duur van de reis (dag 1 t/m 18)
* 16 x Ontbijt - 11 x Lunch en 6 x Diner

Programma

Dag 1:   Aankomst
U vertrekt vanaf Schiphol naar Suriname. Bij aankomst op de Johan Adolf Penge (J.A.P.)luchthaven, wordt u opgehaald door Sun & Forest Tours, de beste reis organisatie in Suriname. Nadat uw koffers zijn ingeladen, rijden we naar uw Hotel in Paramaribo.

Dag 2:   City sightseeingtour
Na het ontbijt is er nader kennismaking met de groep en wordt het programma uitgebreid besproken. Daarna stappen we in de bus voor de Paramaribo City sightseeingtour. We gaan door de historische binnenstad, met prachtige oude houten huizen die nog uit de vorige eeuw stammen. We zullen onder andere het fort Zeelandia en het muntenmuseum bezoeken. We maken kennis met de diverse culturen. Ook bezoeken we de Noodmarkt. Hier treft u een overvloed van exotische tropische vruchten en groenten aan.
Voor geïnteresseerden bestaat waarschijnlijk de mogelijkheid voor een bezoek aan de Memre Buku Kazerne. Speciaal voor ex-trissers geeft deze rondleiding het gevoel van ouwe jongens krentenbrood. U bent even terug in de goede oude tijd. Na de rondleiding en de City sightseeingtour, kunnen we genieten van een lekkere koude Djogo (Parbo bier) op het terras van 't Vat.

Dag 3:   Commewijne plantagetour
Vertrek omstreeks 09.00 uur naar de opstapplaats voor de boot naar de Commewijne plantages. We bezoeken minstens 4 plantages aan de Commewijnerivier. Plantages zoals: Mariënburg (een voormalige suikerrietplantage), Rust en Werk (Garnalenkwekerij), Alkmaar en Fort Nieuw Amsterdam (openluchtmuseum met historische militaire bouwwerken). Omstreeks 16.00 uur keren we terug van onze boottocht. Bij deze tour zijn de warme lunch en niet-alcoholische dranken inbegrepen en gaat er een ervaren Nederlands sprekende gids mee.

Dag 4:   Westen en Districtentour
Na het ontbijt, checken we uit en reizen naar de grens van Suriname met Guyana, het rijstdistrict Nickerie. Onze tocht gaat door het district Saramacca (waar de eerste groep Nederlanders zich heeft gevestigd) en langs het district Coronie (bekend om haar wuivende palmen en waar de Engelsen toentertijd als eerste aan wal zijn gegaan). Vervolgens komen we in de namiddag aan op onze eindbestemming, het rijstdistrict Nickerie. Inchecken in ons Hotel.

Dag 5: 
We brengen een bezoek aan de Kazerne in Nickerie, we bezoeken de populaire Zeedijk (verwacht geen rode lampjes) en de vismarkt. U zult wel merken dat Nickerie, de een na grootste stad is in Suriname.

Dag 6:
Voor onze terugreis bezoeken we nog een van de grootste rijstfabrieken en krijgen we een interessante rondleiding. We bezoeken Wageningen. In de namiddag bent u weer terug in Paramaribo.

Dag 7:   Vrij te besteden

Dag 8:   Oosten en Galibi
We vertrekken om 08.00 uur en rijden met de bus in ongeveer 2 1/2 uur naar Albina, de grensplaats ten oosten van Paramaribo. Daar aangekomen brengen we eerst een bezoek aan de Kazerne en stappen vervolgens in de piaka (indiaanse boot) en varen 55 minuten stroomafwaarts tot we de Atlantische Oceaan bereiken. Hier varen we nog een kwartiertje tot we bij de lodge zijn. Galibi is beroemd door de diverse (beschermde) schildpadsoorten (zoals de Krape) die hier tussen februari en juli hun eieren op het strand leggen. De slaapkamers in de lodge hebben vier of zes bedden met klamboe, een douche en toilet.

Dag 9:
Na het ontbijt varen we naar twee leuke Indiaanse plaatsjes, Christiaankondre en Langamankondre. U maakt kennis met de bewoners en u kunt zien hoe ze hun dagelijkse activiteiten uit oefenen. Zoals het voor de Indiaanse cultuur zo kenmerkende vlechtwerk en pottenbakken. Omstreeks 18:00 uur zijn we terug in Paramaribo.

Dag 10:   Vrij te besteden.

Dag 11 t/m 15:   Zuiden en Binnenland

Dag 11:
Tegen 9:00 uur vertrekt de (mini)bus in zuid oostelijke richting. We rijden naar de cabana's op Overbridge ressort aan de rivier. Een mooi toeristisch gebied aan de oever van de Suriname rivier. Hier zijn een fraai strand en bar aangelegd. Op deze plek overnachten we. In een mooie Lodge met keuken en douche bestemd voor twee echtparen. We genieten van het strand en maken een vaartochtnaar een oude Joodse nederzetting (Jodensavanne stamt nog uit de 17e eeuw).

Dag 12:
Omstreeks 09.00 uur 's morgens vertrek met de bus naar het Brownsberg Natuurpark. We maken een tocht door het tropische regenwoud naar de Watervallen. Overnachten op de Berg (Ook hier zijn er meerdere bedden per kamer) en beleven de geluiden van de brulapen en met een beetje geluk kunnen we dieren zien.

Dag 13:
We reizen verder naar het zuiden. Een trip vol belevenissen. Na ongeveer 3 uurtjes rijden stappen we in een korjaal (uitgeholde boomstam) om onze reis van nog 1 uurtje te voltooien. We komen aan in het dorpje Jaw Jaw aan de Boven-Suriname rivier, waar de lodge aan een indrukwekkende en prachtige stroomversnelling ligt. Hier nemen we onze intrek. Ook hier beschikken de lodges over meerdere bedden.
Nadat we kennis hebben gemaakt mei de plaatselijke bevolking, komen we bij van de ervaringen van de dag.

Dag 14:
Activiteiten in de komende dagen zijn: Kostgrondjes bezoeken (we zien hoe op traditionele wijze de grond bewerkt wordt en wat er allemaal te bieden is. We bezoeken omliggende dorpen zoals: Tutubuka en Laduani (dit zijn typisch Saramaccaanse dorpen). Ook hebben we een culturele avond met zang en dans, varen door de stroomversnellingen, komen dichtbij de machtige Ferulassi stroomversnelling

Dag 15:
In ieder geval doet u tijdens deze tocht veel bijzondere ervaringen op. Tegen de avond zijn we weer terug in Paramaribo. Ook bij deze tour zijn alle hoofdmaaltijden en niet-alcoholische dranken inbegrepen.

Dag 16:   Vrij te besteden.
Suggesties: Lekker nagenieten bij 't Vat onder het genot van een Parbobiertje, shoppen in downtown en een handycrafttour.
's Avonds wordt u een gezellige avond met zang en dans
inclusief diner aangeboden met de complimenten van Sun & Forest Tours Suriname.

Dag 17:   Vertrek
Omstreeks 15.00 uur wordt u opgehaald bij uw hotel voor uw terugreis naar Nederland.

Dag 18:   Aankomst in Nederland


Zoals U ziet is het een avontuurlijke reis waarbij soms moeilijk vooraf alles te plannen is en er een zekere flexibele instelling vereist van de deelnemer De fysieke inspanning tijdens de reis is voor iedereen goed te doen die een normale conditie heeft.

Indien omstandigheden dat noodzakelijk maken kunnen er veranderingen aangebracht worden.

De Volgende Tris-Koerier 

Ex-Trissers maken hun eigen krant, de huidige redactie wacht op nieuwe verslagen of wat u kwijt wil. Komende Tris-Koerier in April verwacht. 

Het ligt in de planning om de Tris-Koerier 4 maal per jaar uit te laten komen. Mochten er belangrijke zaken zijn die we u niet willen onthouden, dan informeren we u middels een nieuwsbrief.

Wij hebben uiteraard alles zo zorgvuldig mogelijk uitgewerkt en de onderwerpen wat moeten aanpassen.

Omdat het een blad is van en voor ex-trissers kunt u er dus van alles in kwijt en schroom dus niet, stuur alles op wat  je kwijt wilt.

Heeft u nog vragen of opmerkingen dan horen we dat graag.

de Redactie:

EINDE